Sautjándi júní hefur frá því Svarthöfði man eftir sér verið skemmtilegasti dagur ársins. Svarthöfði á ljúfar æskuminningar frá þessum mikla gleðidegi þar sem viljasterk og veðurbarin þjóð fagnaði því að hafa náð að hjara á illbyggilegri eyju lengst norður í ballarhafi. Og það sem var mest um vert, að á þessari hrjóstugu eyju gátu Íslendingar um frjálst höfuð strokið. Við réðum okkur sjálf, áttum okkar fisk, töluðum okkar forna, kjarnyrta og fagra mál og síðast en ekki síst áttum við krónuna okkar. Okkar eigin sjálfstæða gjaldmiðil sem við gengisfelldum, hjuggum tvö núll aftan af ef okkur sýndist svo og björguðum með handafli þegar í harðbakkann sló.

Svarthöfði hefur því alla sína ævi getað verið stoltur af því að vera Íslendingur. Afkomandi skálda og víkinga. Hann hékk áhyggjulaus í pilsfaldi Fjallkonunnar, öruggur í skjóli fjórflokksins. Ó, hve Svarthöfði hefur getað minnst löngu horfinna rigningardaga í júní þegar hann arkaði á eftir Lúðrasveit verkalýðsins með rellu í annarri og íslenska fánann í hinni. „Íslensk er þjóðin sem arfinn þinn geymir. Íslensk er tunga þín skír eins og gull. Íslensk sú lind sem um æðar þér streymir. Íslensk er vonin af bjartsýni full.“ Hæhó og jibbíjei og svo framvegis. Það var svo æðislegt að vera Íslendingur fyrir 6. október 2008.

Svarthöfði og Svarthöfða hafa haldið í hefðirnar frá því í æsku og hafa innrætt börnum sínum sömu þjóðernisástina og þeim var í blóð borin. Fjölskyldan hefur því jafnan dubbað sig upp að morgni 17. júní og mætt í fremstu víglínu á Austurvöll og viknað þegar lagður er blómsveigur að styttu Jóns Sigurðssonar sem var sómi Íslands, sverð þess og skjöldur. Svarthöfði kaupir svo alltaf íslenskan fána á línuna og síðan er arkað í skrúðgönguna, hæhóað og jibbíjeiað. Eftir labbið fengu sér allir SS-pylsur af því að þannig kjötmeti borða sjálfstæðir og frjálsir Íslendingar.

Þetta er ekki svona lengur og Svarthöfði finnur ekki fyrir vott af tilhlökkun þótt 17. júní sé rétt handan við hornið. Svarthöfða langar bara ekkert til að fagna á miðvikudaginn enda hefur hann ekkert tilefni til þess. Hann er ekki lengur stoltur, sjálfstæður Íslendingur heldur ómagi í margfaldri ánauð. Nú er hún Snorrabúð stekkur og Svarthöfði skammast sín við þá tilhugsun að enn fyrirfinnist hræður á þessu landi sem ætli að gera sér glaðan dag þann sautjánda júní.

Svarthöfði spyr sig einfaldlega hvort við höfum yfirleitt efni á því að halda daginn hátíðlegan? Fékk Hanna Birna leyfi frá landstjóra Alþjóðagjaldeyrissjóðsins til þess að setja upp söngpall, hljóðkerfi og kaupa krafta íslenskra tónlistarmanna? Og hefur Steingrímur J. Sigfússon leyfi til þess að kvitta upp á reikning fyrir blómum á leiði frelsishetjunnar Jóns Sigurðssonar?

Þótt Svarthöfði sé ekki enn búinn að kaupa flugfar til Noregs aðra leiðina fær hann sig ekki til að taka þátt í þessum merkingarlausa skrípaleik sem þjóðhátíðardagur Íslendinga er orðinn. Hann mun því ekki fella tár á Austurvelli á morgun en honum kæmi ekki á óvart þótt stytta Jóns Sigurðssonar muni gráta þegar eilífðar smáblóm sem eru dæmd til að tilbiðja AGS, visna og deyja, verða lögð að fótskör kappans nú þegar við blasir að öll hans barátta er unnin fyrir gýg.

Fjallkonan gengur í tötrum með betlistaf og Austurvöllur er orðinn að vígvelli óeiningar sundraðrar og niðurlægðrar þjóðar. Forsetinn er ekki einu sinni lengur sameiningartákn og allt verður ógæfu Íslands að vopni og sjálfstæðið er ekki meira en svo að fjöldinn streymir nú á náðir gömlu nýlenduherranna í Noregi. Niðurlægingin er fullkomnuð og það er ekkert eftir nema játa sig sigraðan, axla Icesave-klyfjarnar og skríða eins og barinn hundur í ESB. Íslenska lindin er þornuð upp, íslenska vonin engin og bjartsýnin horfin.

Vér ættum því að mótmæla öll! Með því að sitja heima á 17. júní.