Örlaganornirnar, Urður, Verðandi og Skuld, sem nú er orðin sú lang feitasta, virðast hafa það sem sérstakt áhugamál að leggja sjálfstæðar kempur í einelti. Sérstaklega þykir þessum hvimleiðu systrum gaman að því að bregða sínum ljótu fótum fyrir sterka einstaklinga sem þora að standa einir gegn ofurefli illu aflanna.

Þeir sem leggja á sig slíkt feigðarflan virðast alltaf þurfa að glíma við ofurefli og einhverra hluta vegna vex útsendurum myrkraaflanna, sem iðulega skáka í skjóli Sjálfstæðisflokksins og Framsóknar, ásmeginn þegar þau verjast áhlaupi manna eins og Ólafs F. Magnússonar og Ástþórs sem er sonur annars Magnúsar. Þar sem illvirkjarnir hafa iðulega betur í glímunni við þessa riddara sannleikans og réttlætisins þurfa þeir alltaf að vera að og því endar brölt þeirra jafnan með því að framboðið á þeim verður meira en eftirspurnin.

Fjöldinn fær sig fullsaddan af hrópendunum í eyðimörkinni, snýr við þeim baki og leggst á bæn með vondu köllunum um að þessir Don Kíkótar hætti þessu sprikli sínu. En þeir halda áfram og áfam og áfram og Svarthöfði getur ekki að því gert  að hann dáist að úthaldinu og seiglunni.

Fall Ólafs hefur verið hærra en Ástþórs. Hann var einu sinni maður ársins á Rás 2. Bauð Sjálfstæðisflokknum byrginn í stóriðjumálum og sagði sig úr lögum við þann flokk umhverfissóða og sveif inn í borgarstjórn á eigin forsendum og öldu almenningsálitsins. Síðan veiktist hann og var dæmdur úr leik. Reis upp og komst í draumastöðuna, varð borgarstjóri. Hann var þó ekki lengi í þeirri paradís þar sem útsendarar Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks komu á hann rothöggi og hann hefur síðan þá barist eins og ljón, einn og einangraður, við spillingargrísina við Tjörnina. Á tímabili naut hans stuðnings Frjálslynda flokksins en nú er sá flokkur kominn í frumeindir og Óli hefur þess vegna sagt skilið við hann og boðar nú nýjan lista heiðarleika og réttlætis.

Hingað til hefur Ólafi fundist eineltispúkinn Óskar Bergsson vera leiðinlegasti gaurinn í Reykjavík en nú virðist hinn prúði kórdrengur Júlíus Vífill hafa tekið við kefli Óskars og er vægast sagt leiðinlegur við Óla. Júlíus sagði Óla nýlega að fara til læknis sem er vægast sagt lúalegt útspil og ber eins og Ólafur bendir á vott um hroka, ókurteisi og fordóma.

Ólafur er nú ekki meira læknisþurfi en svo að hann sýnir þann þroska að vægja og ætlar ekki að mæta á fleiri nefndarfundi með prakkaranum Júlla. Þetta ber þó alls ekki vott um uppgjöf þar sem Ólafur ætlar að halda áfram, fá fólkið aftur að baki sér og áður en yfir lýkur munu hrekkjusvínin öll þurfa að skríða til læknis. Og sá læknir er töffarinn Ólafur F.