Svarthöfði var í æsku sinni harður kommúnisti. Hann taldi þá að jöfnuður í samfélaginu ætti að vera algjör. Kannski var það vegna þess að hinum unga Svarthöfða blöskraði það hvernig hlaðið var undir suma einstaklinga og stéttir í samfélaginu. Samt var það aðeins hinn svokallaði Kolkrabbi sem hafði mest völd og átti mestar eigur. Einhver reiknaði út að Kolkrabbaveldið væri samsett úr 24 fjölskyldum sem allar tilheyrðu Sjálfstæðisflokknum. Mótvægi við Kolkrabbann var Smokkfiskurinn en aðild að honum átti slatti af fjölskyldum sem áttu rætur í Framsóknarflokknum. Flest viðskipti í samfélaginu voru annaðhvort á vegum krabbans eða smokksins. Og það ríkti sátt í heimi stjórnmála og viðskipta um fyrirkomulagið.

Hæst risu þessi tvö veldi þegar ríkisbankarnir, Landsbankinn og Búnaðarbankinn vori einkavæddir. Þá urðu þau hamskipti að Smokkfiskurinn fékk nafnið S-hópurinn sem í rauninni var þó aðeins undirstofnun hinnar slímugu sjávarlífveru. Undir bankasölunni hljómaði fagurgali þeirra stjórnmálamanna sem buðu almenningi að kaupa út á kennitölur sínar til að tryggja dreifða eignaraðild. Svarthöfði safnaði öllum þeim kennitölum sem hann gat og ákvað að verða eitt tannhjólið í Búnaðarbankanum. Þannig varð hann hluti af Smokkfiskinum.

Augljóst var að fyrst Framsókn fékk Búnaðarbankann átti Kolkrabbinn rétt á Landsbankanum. Og svo varð. Á Íslandi hófst eitt rosalegasta góðæri allra tíma. Svarthöfði seldi kennitölurnar og keypti sér nýtt túbusjónvarp og utanlandsferð fyrir afganginn. Sama gerðu þúsundir annarra landsmanna. Allir þekkja nú sögulokin á stærsta góðæri Íslands. Í sömu mund og myndlampinn sprakk í túbusjónvarpi Svarthöfða hrundu bankarnir með brauki og bramli.

Nú er hreinsunarsveit Steingríms J. Sigfússonar og Jóhönnu Sigurðardóttur komin til valda. Sjálfu afkvæmi Kolkrabbans af þriðju kynslóð var hafnað í kosningum. Æskudraumar Svarthöfða höfðu fyrir löngu vikið fyrir þeirri tegund skynsemi sem meðal annars fékk hann til að kjósa Sjálfstæðisflokkinn. Nú er enginn Kolkrabbi og enginn Smokkfiskur. Skilanefndakóngar og bankamenn ríkisins ráða öllu í umboði stjórnmálamanna. Endurreistir ríkisbankar selja steypu, gefa út dagblöð og stunda kennitöluhopp. Sá virðulegi Íslandsbanki yfirtók steypustöð og skyldi skuldirnar eftir á annarri kennitölu. Steypubankinn beinir síðan viðskiptavinum í góðsemi að eigin steypu. Sami banki lagði Morgunblaðinu, dagblaði á brauðfótum, til rekstrarfé mánuðum saman, felldi niður milljarðaskuldir, og seldi síðan fyrirtækið á spottprís. Annar banki yfirtók einokunarrisa á sviði bókasölu, skipti um kennitölu og sveik bókaútgáfur um jólapeningana.

Hin nýja valdastétt í boði ríkisins hegðar sér í hvívetna eins og þeir sem komu landi ísa og elda á kaldan klaka. Nú hafa æskudraumar Svarthöfða ræst  í einhverri svæsnustu matröð lífsins. Ríki sósíalismans er alls staðar en það eru þó ekki allir jafnir. Sumir eru miklu jafnari en aðrir.