Nú þegar vinstristjórnin hefur slegið skjaldborg utan um bankana til að vernda þá fyrir fólkinu sem þeir rændu er vert að rifja upp ástæðuna fyrir því að skipt var um ríkisstjórn.

Í upphafi sagðist ríkisstjórnin slá skjaldborg um heimilin í landinu. Niðurstaðan er sú að Jóhanna Sigurðardóttir hótar landslýð að innheimtulögfræðingar muni nærast á fjárhagslegu blóði þeirra sem hætta að borga ofvaxin okurlánin. Innheimtulögfræðingarnir eru orðnir málaliðar í skjaldborg Jóhönnu, sem sagt var að ætti að vernda heimilin, en var í raun ætlað að tryggja að almenningur héldi lágmarkslífsmarki svo blóðsugur bankanna gætu haldið áfram að sjúga og fitna. Steingrímur J. Sigfússon fjármálaráðherra situr á ríkiskassanum, á meðan tilberar hans í bönkunum rukka og hóta fólkinu sem tók lán í góðri trú, en var svikið.

Í kosningabaráttunni mátti helst greina þrenns konar rök fyrir því að fólk ætti að kjósa vinstriflokkana. Í fyrsta lagi ESB. Í öðru lagi er Sjálfstæðisflokkurinn vondur. Í þriðja lagi þurfum við norræna ríkisstjórn sem starfar út frá jafnrétti, réttlæti og velferð. Allt annað var tiltölulega óljóst sprotatal. Fyrstu rökin eru notuð af báðum flokkum, VG og Samfylkingunni. Þá segjast þau hafa tekið við slæmu búi vegna afglapa Sjálfstæðisflokksins. Vel má vera að VG hafi ekki borið ábyrgð á klúðrinu, nema út frá árangurslausri stjórnarandstöðu. En rök Samfylkingarinnar í þessa átt jafnast á við þegar Bart Simpson lýsir yfir sakleysi sínu með orðunum: „It was like that when I got here.“ Þetta var svona þegar ég kom hingað.
Önnur rökin eru Evrópusambandið. Þegar fyrrverandi varaformaður Samfylkingarinnar var spurður á borgarafundi í Háskólabíói hvort ekki ætti að afnema verðtrygginguna, sem Michael Hudson hagfræðingur hefur lýst sem mestu gjöf sem lánardrottnar hafa nokkru sinni fengið, svaraði hann efnislega: ESB. Þetta reyndist verða svar Samfylkingarinnar við flestöllum spurningum. Í reynd hefði kosningabaráttan orðið jafngáfuleg ef allar spurningar til Samfylkingarinnar hefðu verið sú sama: Hvernig skammstafar maður Evrópusambandið?

Báðir vinstriflokkarnir lögðu á það höfuðáherslu í kosningabaráttunni að hér yrði við lýði vinstristjórn. Í grunninn eru það þau rök að lausnin við vandanum sé þau sjálf. Nú er að koma betur í ljós að helsta kosningamál VG og Samfylkingar var þeirra eigin völd, sem er jafnvel verra en sjálfhverf kosningabarátta Ástþórs Magnússonar um að hann fengi að koma fram á RÚV.

Ríkisstjórnin segir að ekkert liggi nú á, enda sé ríkisstjórn í landinu. Þau þurfa ekkert að drífa sig, því tilganginum er náð. Þeirra eigin völd. Og hvað varðar ESB? Skiptir svo sem ekki öllu. „Þetta er ríkisstjórn sem að ætlar að starfa út allt kjörtímabilið,“ sagði Jóhanna, þegar hún var innt eftir því hvers vegna svo langan tíma tæki að mynda ríkisstjórn. Um leið svaraði hún því að af Evrópusambandsaðild yrði varla á næstunni. Ef svo væri myndi ríkisstjórnin ekki sitja út kjörtímabilið, því það þarf að kjósa að nýju um aðildina. Af þremur helstu baráttumálum vinstriflokkanna stendur eitt eftir. Jú, Sjálfstæðisflokkurinn var vondur. En lengi getur vont versnað.

Búsáhaldabyltingin losaði okkur við óhæfan Sjálfstæðisflokk sem leyfði þjóðfélaginu að breytast í vogunarsjóð bankanna. Nú er staðan sú að vinstriflokkarnir hafa tekið yfir vogunarsjóðinn og stjórna nánast öllu sem hreyfist í íslensku viðskiptalífi. Fidel Castro losaði kúbversku þjóðina undan ofríki forsetans Batista. Lenín frelsaði sína þjóð í nafni jöfnuðar. Sagan er uppfull af dæmum um byltingar sem bægja burt misheppnuðum stjórnvöldum og færa öll völd í hendur þeirra sem líta á völd sem tilgang í sjálfu sér.

Nú lítur út fyrir að búsáhaldabyltingin hafi étið börnin sín. Meira að segja skjaldborg heilagrar Jóhönnu er komin í lið með bönkunum.