varthöfði getur ekki annað en dáðst að myndarlegri umfjöllun Moggans um örlög sægreifa á fyrningarleið glötunar. Fjölmiðill á alltaf að vera grímulaus en ekki sigla undir fölsku flaggi. Og það er einmitt það sem Mogginn gerir nú. Lausleg talning undanfarna daga leiðir í ljós að umfjöllun um aðförina að sægreifunum telur sjö heilsíður. Það slagar hátt í þann síðufjölda sem lagður er undir minningargreinar. Öllum má vera ljóst að sægreifar eru minnihlutahópur sem ofsóttur er af vinstristjórn alþýðunnar. Þjóðin gaf á sínum tíma útgerðarmönnum fiskistofnana að því marki að þeir máttu veðsetja nánast allt með sporð sem syndir um Íslandsmið. Það var einkar göfugt enda eru það útgerðarmenn sem halda þjóðinni á lífi með því að leggja sjómönnum til skip og veiðarfæri. Það er landlægur misskilningur að sjómenn séu hetjur hafsins. Svarthöfði táraðist þegar hann sá fyrirsögnina í Mogganum í gær: Sæmd er hverri þjóð að eiga sægarpa enn. Undir fyrirsögninni var síðan viðtal við útgerðarmenn sem vöktu athygli á því að það ætti að svipta þá lífsbjörginni. Það lýsir miklum kjarki hjá blaði sumra landsmanna að taka upp málstað smælingjanna með þessum hætti. Að vísu leikur vafi á þessu með sægarpana þar sem viðmælendur blaðsins eru flestir víðs fjarri vosbúð og slori sem fylgir veiðunum. En þjóðin má ekki gleyma því að mesta vinnan við sjósókn er að millifæra kvótana og passa upp á að sjómenn fái rétt laun. Hugurinn er mikilvægari en höndin. Í þeim skilningi eru útgerðarmenn vissulega sægarpar eða jafnvel sægammar. Þeir gæta af hörku hagsmuna þeirra sem stunda sjóinn og hlúa að þeim sem snúa kaldir og hraktir af hafi. Lífsstarf þeirra er að hírast á skrifstofum dagana langa og gæta að fiskistofnunum og hag þeirra sem annast það formsatriði að sækja fisk í sjó. Sægreifarnir fá ekki að njóta þeirrar gleði sem fylgir því að setja í fisk og landa honum. Fórnfýsi þeirra er takmarkalítil og þess vegna er rétt hjá Mogganum að kalla þá sægarpa. „Fast þeir sóttu kvótann og sækja hann enn,“ er gjarnan sungið á samkomum sægreifa. Skilningur Moggans á lítilmögnum samfélagsins er tær. Fátækt hins almenna borgara er hjóm eitt í samanburði við það sem „sægarparnir“ þurfa að þola af þjófum þjóðarinnar sem ætla með ofbeldi að hrifsa af þeim heilu fiskitorfurnar. Og það er ljótt af fólki að halda því fram að blessaður Mogginn taki upp málstað minnimáttar vegna þess eins að eigendahópurinn er sá sami og situr samkomur útgerðarmanna. Þessi þjóðfélagshópur hefur þurft að þola að vera kallaður grátkór, sægreifar, arðræningjar hafsins og sitthvað sem er óprenthæft. Tími var til þess kominn að þeir eignuðust málgagn. Og það er reisn yfir því að ganga gegn lýðnum sem vill svipta sína bestu syni réttmætri eign. Rétt eins og hirðir annast fjárhóp sinn hafa sægreifar, nei afsakið, sægarpar staðið vaktina um fiskistofnana sína. Þjóðin verður að hlusta á mennina. „Látið okkur í friði,“ var haft eftir einum þeirra sem ávarpaði Íslendinga örvæntingarfullur. Það vantaði aðeins aftan við setninguna „... fíflin ykkar.“ Og það er heila málið. Sægreifarnir vita sem er að venjulegt fólk er fífl sem ekki hafði vit á því að eignast lifandi fiska úti í ballarhafi.