Ríkisstjórnin er gjörsamlega laus við skilning á bágum kjörum sægreifanna. Til að kóróna alla þá vitleysu sem er að finna í nýju stefnuplaggi á að taka auðlindirnar af mönnunum sem hafa fórnað blóði sínu í að nýta þær til hagsbóta fyrir þjóðina alla. Nú skal leggja upp í það feigðarflan að láta þjóðina eignast fiskinn sem syndir veðsettur í kringum allt landið. Skilja ráðamenn flokkanna ekki að sægreifar eru bestu synir þjóðarinnar og þeir hafa lagt grunninn að þeirri velferð sem því miður hrundi til grunna?

Ófriðurinn um kvótakerfið hefur varað lengi. Öfgafullir sjómenn og skilningslaust fiskverkafólk hefur hamrað á því að þeirra fólk hafi unnið þá vinnu sem þarf til að veðsettu fiskarnir endi sem gjaldeyrisskapandi afurð. Þetta útburðarvæl hafa sægreifarnir, sem puða dagana langa á skrifstofum sínum, þurft að hlusta á. Kvótinn er auðvitað eign þeirra sem náðu með harðfylgi að fá Alþingi til að samþykkja að það mætti veðsetja allt kvikt á fiskimiðunum. Það er auðvitað aðeins formsatriði að sækja fiskinn á haf út og vinna hann. Mesta puðið er að leggja til skip, frystihús, og reikna út tapið af allri fyrirhöfninni. Sjómenn eru ekki lengur hetjur hafsins. Hinir raunverulegu kappar nútímans eru þeir sem eru nógu snöggir að veðsetja fiskana og breyta þorski í karfa og öfugt.

Auðvitað er afleitt að ganga að sægreifunum með þeim hætti að hrifsa af þeim eigurnar. Arfavitlaus lagagrein sem segir að fiskistofnar á Íslandsmiðum séu eign þjóðarinnar má ekki verða til þess að stolið verði af mönnunum sem byggðu upp Ísland. Ekki má gleyma því að margir sægreifanna lögðu grunninn að hinni gríðarlegu útrás Íslendinga sem færði þjóðinni ógrynni af flatskjám og hjólhýsum. Greifarnir lögðu lifandi fiskana sína í púkkið og keyptu í staðinn slatta af útlöndum. Þetta fór að vísu illa en það var utanaðkomandi aðstæðum að kenna.

Nú þegar útverðir Íslands eru í nauðvörn svo ljótir kallar í útlöndum geri ekki veðkall í fiskistofnana verða þeir fyrir atlögu eigin þjóðar. Almenningur hefur verið æstur upp í að heimta eign sína aftur og hrifsa auðlindina úr höndum þess dáðafólks sem hefur gert það ævistarfi sínu að senda sjómenn út í hafsauga. Og þegar sægreifarnir reka upp sársaukaóp vegna yfirvofandi lífskjaraskerðingar er gert grín að þeim og talað um grátkór. Sauðsvartur almúginn með öll sín húsnæðislán og aðrar búsifjar skilur ekki æðri tilgang og mikilvægi sægreifastéttarinnar. Hún verður að fá að höndla með lifandi fisk. Ef sáttmáli sægreifa og stjórnvalda verður sundur slitinn munu fiskistofnarnir hrynja og bankarnir með. Sú ögurstund nálgast ef stjórnin sér ekki að sér. Fremur en að taka auðlindina af Íslands bestu sonum þarf að útvega þeim aukin veð. Hugsanlega má veðsetja vindinn.
Þá kemur hafsbotninn ágætlega til greina.