Þegar allt kemur til alls stafa vandræði Íslendinga af mikilmennskubrjálæði. Við gleymum því oft að íslenska þjóðin er fámennari en íbúar í meðalstórri evrópskri borg, eins og Wuppertal í Þýskalandi.
Wuppertal er ekki með sjálfstæða mynt, enda væri það óðs manns æði fyrir aðeins 360 þúsund íbúa. Enginn Seðlabanki er í Wuppertal, ekkert þjóðþing með 63 þingmönnum og tugum aðstoðarmanna. Wuppertal hefur aldrei ákveðið að verða alþjóðleg fjármálamiðstöð, enda hafa íbúar þar litlu meiri reynslu af bankaviðskiptum en Íslendingar.

Ólíkt Íslendingum hafa Wupperdælingar hvorki yfir að ráða víðfeðmu landsvæði né gnógt náttúruauðæfa. Þeir hafa ekki jarðhita, jarðorku, auðug fiskimið, gríðarlega vatnsorku og náttúruperlur, sem draga að ferðamenn. Þeirra snilld felst í því að framleiða hvers kyns iðnaðarvöru. Asprín var fundið upp í Wuppertal. Þar er líka glæsileg tónlistarhöll og einn flottasti dýragarður Þýskalands. Það er ekkert að Wuppertal. Samt sættum við okkur ekki við að vera eins og Wuppertal, heldur viljum við vera eins og New York eða London.

Það er þekkt meðal frumstæðra ættbálka að skyndileg auðæfi spilla þeim og eyðileggja þá. Í höndum hins óvana eru gnægðir hættulegar. Frumbyggjar Norður-Ameríku lifðu ágætu lífi áður en velsæld Vesturlanda kom til þeirra. En í stað veiða og sjálfsþurftarbúskapar fóru frumbyggjarnir að stunda áfengisneyslu og spilavíti, eftir að tækifærið gafst til slíks.

Saga Íslendinga er svipuð sögu frumbyggjanna. Eftir að hafa lifað við harðan kost af náttúrunni um árhundruða skeið kom að því að velsæld Vesturlanda náði til Íslendinga. Umheimurinn fór fyrir nokkrum árum að treysta Íslendingum fyrir lánum. Og Íslendingarnir fóru í spilavítið. Þeir tóku lán til að stunda áhættufjárfestingar, og voru dáðir af löndum sínum. Svo fóru þeir á barinn á neyslufyllirí. Íslendingarnir voru eins og gráðugi íkorninn sem étur allar hneturnar áður en fyrsta snjókorn vetrarins fellur. Eða eins og gullfiskurinn sem er treyst fyrir of stórum skammti af fóðri og étur sig á flot. Slíkir íkornar og gullfiskar verða skammlífir.

En það var ekki nóg fyrir Íslendingana að sólunda öllum eigum sínum vegna stjórnlausrar fíknar í glyngur, góss og óverðskulduð heimsyfirráð. Íslendingarnir fundu sig knúna til að veðsetja óveiddan fisk í sjónum, væntanlegt rafmagn og jafnvel færa inn í bókhaldið sem eign vilja annarra til að veita þeim lán. Allt var þetta gert í nafni þess að Íslendingar væru einstök þjóð sem þrátt fyrir smæðina og reynsluleysið gætu náð yfirburðum í fjármálum. Hluti af endurreisn Íslands hlýtur að vera að komast yfir ofmetnaðinn og mikilmennskubrjálæðið og öðlast í staðinn hófsemd, sem er lykillinn að hamingjunni.
Bara ef Íslendingar hefðu sætt sig við að vera ósköp venjulegir eins og fólkið í Wuppertal.