Stóra orðuhneykslið sem nú skekur Bessastaði og Hvíta húsið veldur Svarthöfða áhyggjum og hann sér fyrir sér að íslenska þjóðin sé ekki búin að bíta úr nálinni með þetta nýjasta útspil húsbóndans á Bessastöðum.

Nú hefur Svarthöfði svosem aldrei skilið snobbið í kringum fálkaorðuna þar sem forsetinn dritar þessu heiðursmerki tvist og bast á alls konar fólk á mjög svo mismunandi forsendum. Sumir fá orðu fyrir óeigingjarnt starf í þágu annarra og jafnvel fyrir að leggja líf sitt í sölurnar til að bjarga fólki. Slíkt fólk væri auðvitað vel að heiðursmerki komið en fálkaorðan er gengisfelld með því að hengja hana líka á fólk fyrir það eitt að stunda áhugamál sín af sjúklegri þráhyggju en þessi áhugamálaverðlaun ná yfir allt frá frímerkjasöfnun til boltakasts. Og svo fá góðir og gegnir embættismenn líka reglulega orður fyrir að mæta í vinnuna í áratugi.

Ólaf Ragnar skorti því svosem ekki tilefnið til þess að sæma Carol van Voorst, fráfarandi sendiherra Bandaríkjanna, fálkaorðu. Hún hefur örugglega verið mjög dugleg að sendiherrast og í raun á hver og einn útlendingur sem nennir að hanga á Íslandi við skyldustörf heiður skilinn. Þess vegna er Svarthöfða illskiljanlegt hvers vegna Ólafur og Örnólfur húskarl hans létu blessaða konuna fara fýluferð til Bessastaða. Hún hafði að því er virðist takmarkaðan áhuga á að hitta Ólaf en öllu meiri á að fá glingrið í barminn áður en hún yfirgæfi Skerið.

Aumingja konan vissi ekkert hvaðan á sig stóð veðrið þegar hringt var í hana í heimkeyrslunni að Bessastöðum og henni tjáð að öngva fengi hún orðuna. Hún hlýtur að hafa átt von á því að Auddi Blöndal styngi hausnum blaðskellandi inn um hliðargluggann, með hljóðnemann á lofti, og gaggaði á hana að hún hefði verið tekin.

En þetta var ekki svo gott og þetta axarskaft, eða símahrekkur, þeirra á Bessastöðum er enn eitt dæmið um að þessa dagana verður ógæfu Íslands allt að vopni. Það getur ekki boðað gott að senda frú van Voorst saltvonda heim þar sem hún mun klaga í sinn skelegga forseta Barack Obama.

Blóðið fraus í æðum Svarthöfða þegar hann heyrði þulinn í útvarpinu segja í hádegisfréttum í gær að Obama væri ævareiður. „Úff,“ hugsaði Svarthöfði með sér. „Nú kemur orðuskandallinn!“ Sem betur fer voru samt bara einhverjir kónar í útlöndum að styggja Barack að þessu sinni en röðin kemur að okkur.
Íslendingar þurfa á vinum eins og Obama að halda. Hann hefur lýst áhuga á að kíkja hingað í heimsókn og við hefðum örugglega náð af honum einhverjum dollurum áður en forsetaembættið tók upp á því að hafa sendiherra hans að fífli. Örnólfi og Ólafi Ragnari er margt til lista lagt en símahrekki og sprell eiga þeir að eftirláta fagfólki.