Einn helsti kosturinn við lýðræðið er að í það minnsta á fjögurra ára fresti fær almúginn að kjósa og þannig getur hann reynt að fækka fíflunum á löggjafarsamkundunni með útpældri ráðstöfun atkvæðis síns. Einn helsti gallinn við þetta sama lýðræði er að yfirgnæfandi líkur eru á því að skarð hvers kjána, sem dettur út af þingi, verði fyllt af öðrum litlu skárri. Hreinsunarstarf fólksins í landinu gekk ágætlega um helgina og í kjölfar kosninganna losnum við nú við alls konar lið sem hefur tekið upp sæti og pláss á Alþingi að því er virðist í fullkomnu tilgangsleysi. Vænn slatti sitjandi þingmanna hafði rænu á því að hætta sjálfviljugur en heil níu stykki þurftu að láta þjóðina segja sér að hvorki væri áhugi né eftirspurn eftir starfskröftum þeirra.

Þannig hverfa þau nú á braut Arnbjörg Sveinsdóttir, Ásta Möller, Grétar Mar Jónsson, Guðjón Arnar Kristjánsson, Helga Sigrún Harðardóttir, Karl V. Matthíasson, Kolbrún Halldórsdóttir, Sigurður Kári Kristjánsson og einhver Kjartan Ólafsson sem Svarthöfði hefur aldrei heyrt á minnst áður. Sá hefur nú aldeilis verið aðsópsmikill og látið að sér kveða eða hitt þó heldur. Ósýnilegi þingmaðurinn hefur þó varla hvorki verið betri né verri en hin átta sem hafa andlit og kunnugleg nöfn. Þau voru bara þarna, eins og þessi Kjartan, eitthvað að bora í nefið, senda SMS eða leika sér í Snake á meðan íslenska þjóðarskútan strandaði á svo fullu gasi að hún endaði lengst uppi í landi við Esjurætur.

Kolbrúnu klámbana og Sigurði Kára tekst kannski að verða litlar neðanmálsgreinar í íslenskri stjórnmálasögu. Kolbrún fyrir að renna sér með ótrúlegum stæl á methraða út af Alþingi á glansandi olíubrák og Sigurður Kári fyrir þráhyggjukenndan áhuga á því að gera fólki mögulegt að kaupa bjór og rauðvín í Melabúðinni. Arnbjörgu tókst að stimpla sig inn sem einhver litlausasti þingflokksformaður í sögu Sjálfstæðisflokksins og Grétar Mar, Guðjón Arnar og Helga Sigrún virtust einna helst hafa villst inn á Alþingi fyrir einhvern misskilning um gráglettni þeirra norna sem spinna flokkum þeirra kómísk örlög. Íslenskir kjósendur hafa nú leiðrétt þennan misskilning en miðað við þá undarlegu hjörð sem stendur við þröskuld þinghússins og ætlar að smeygja sér í lausu sætin þarf mjög líklega að endurskoða kosningarnar og niðurstöður þeirra eftir eitt til tvö ár.

Grétar Mar má að vísu eiga það að hann var oft fyndinn og svolítið skemmtilega á skjön. Að vísu voru auðvitað allir þingmenn Frjálslynda flokksins á skjön við flokk sinn, sjálfa sig og samfélagið allt. Grétar Mar gerði þetta bara með meiri léttleika og stæl en hinir.

Klerkurinn knái, Karl Matthíasson, hrekst heldur aumingjalega af þingi og er ókrýndur sigurvegari í lúserakeppni fráfarandi alþingismanna. Hann datt inn á þing fyrir Samfylkinguna árið 2007 og taldi sig auðvitað, eins og fleiri sem nú hverfa með honum, vera að tjalda til 4 ára. Það fór nú eins og það fór og í óvæntri aukaprófkjörsumferð hafnaði samfylkingarfólk Karli og dagar hans á þingi virtust taldir. Honum fannst greinilega svona ægilega gaman í vinnunni þannig að hann greip til einhvers vonlausasta og geggjaðasta örþrifaráðs sem sögur fara af til þess að halda sér inni. Hann gekk í Frjálslynda flokkinn!
Einhverra hluta vegna hafði gleymst að segja Karli frá því að Frjálslyndi flokkurinn væri, eins og hann leggur sig, að hætta á þingi. Þessi örvæntingarfulla tilraun til þess að lafa á þingi er álíka gáfuleg og að húkka far til Hawaii hjá japönskum kamikaze flugmanni. En hvað um það. Allt er gott sem endar vel og svo byrjar vitleysan aftur.

Bless, öll sömul og takk (fyrir ekki neitt).