Svarthöfði hefur stundum gaman af að lesa í ræðuhöld þingmanna, bæði hvað varðar tímalengd og ekki síður hvenær þingmenn sjá ástæðu til að tipla í ræðustól á Alþingi og deila visku sinni með þingheimi og almenningi öllum. (Eða í það minnsta þeim starfsmanni Alþingis sem fær það hlutverk að rita ræðurnar svo viska þingmanna geymist að eilífu.) Og oft má ráða af ræðuvenjum þingmanna hvort þeir hyggi á frekari frama, eða séu ákveðnir í að hætta.

Þannig gæti einhverjum dottið í hug að Einari Má Sigurðarsyni, þingmanni Samfylkingar, hafi ekki þótt það eins leitt að enda þingferil sinn og ef til vill hefði mátt ætla eftir að hann beið afhroð í prófkjöri Samfylkingarinnar fyrr í vetur. Sumir myndu jafnvel segja að Einar Már hafi að vissu leyti verið hættur á Alþingi þegar kom að prófkjörinu. Svo mikið er alla vega víst að hann sá aðeins einu sinni ástæðu til að stíga upp úr þingsæti sínu og skunda í ræðustól fyrstu þrjá mánuðina sem þingið sat. Og aðeins einu sinni næsta mánuðinn þar á eftir. Í bæði skiptin talaði hann í rétt rúmar tvær mínútur eða samanlagt að meðaltali um eina mínútu fyrir hvern mánuð þingstarfa. Hann bætti að vísu aðeins úr þessu síðustu daga fyrir prófkjör. En staðreyndin er að þessi gamli „kjaftaskur“, eins og Hjörleifur Guttormsson kallaði hann víst einhvern tíma, hefur verið ansi þögull allt þetta kjörtímabil. Og er af það sem áður var þegar hann varði löngum stundum í ræðustól Alþingis. Þó má nefna að hann var einn varaforseta Alþingis og fékk því tækifæri til að kynna aðra ræðumenn til sögunnar sjötíu sinnum í vetur.

Nú, einhvern tíma þóttust menn ekki vissir um hvort Bjarni Benediktsson vildi halda áfram á þingi eða hvort hann vildi snúa sér alfarið að viðskiptum. Þó ekki skuli dæmt um hug hans heyrðust þessar raddir eitthvað fram á þennan vetur. Sennilega er það algjör tilviljun að Bjarni gekk aðeins einu sinni skrefin sem liggja að ræðustól Alþingis fyrstu fjörutíu daga þingsins. Eftir það gerðist hann mun ræðnari og fóru strax í gang sögur um að hann væri líklegt ráðherraefni í uppstokkun í ríkisstjórn innan skamms. Ekki varð af því í það skiptið, enda sprakk ríkisstjórnin, en sennilega voru það meira en ásættanlegar sárabætur að vera kosinn formaður Sjálfstæðisflokksins. Þar tókst hann á við Kristján Þór Júlíusson, sem var einna sparastur þingmanna á orð sín. Fyrrum bæjarstjórinn frá Akureyri ræddi málin í tvo klukkutíma á Alþingi í vetur, skemur en allir þingmenn aðrir en Einar Már.

Svo eru auðvitað þeir sem ákváðu að hætta á þingi. Ágúst Ólafur Ágústsson, fyrrverandi varaformaður Samfylkingarinnar, var löngum einn þeirra þingmanna sem fóru oft í ræðustól og dvöldu þar lengi. Sú var alls ekki raunin eftir að hann ákvað upp úr áramótum að hætta á þingi. Hann talaði í 130 mínútur fyrir áramót. Eftir að þing kom aftur saman, seint í janúar, sá hann hins vegar ekki nema einu sinni ástæðu til að taka til máls og talaði þá í 56 sekúndur.