Svarthöfði er umburðarlyndur og tekur flestu fólki eins og það er. Undantekningarnar eru aðeins tvær, talandi hárgreiðslufólk og leigubílstjórar. Svarthöfði veit um fátt vandræðalegra og erfiðara en að halda uppi vitrænum samræðum þegar verið að að krukka í hári hans með skærum og rakvélum. Ekkert þykir Svarthöfða þó verra en að sitja eins og dæmdur maður í leigubíl undir látlausum kjaftavaðli leigubílstjóra.
 
Leigubílstjórar eru upp til hópa skrýtnar skrúfur sem aka sér í spikinu og vita allt um alla og kunna lausnir á öllum heimsins vandamálum. Ef þessi spekingaher hefði rödd sem heyrðist víðar en í símatímum á Útvarpi sögu hefði aldrei orðið neitt efnahagshrun hérna, engin átök væru fyrir botni Miðjarðarhafs og deilur um ESB, krónuna, lýðræðishalla, sukk og spillingu væru óþarfar. Ef hægt væri að virkja þetta dreifða og ósamstæða þjóðlagaþing á hjólum myndu öll vandamál hverfa. Þau kæmust einfaldlega ekki fyrir fyrir öllum lausnunum sem leigubílstjórarnir hafa á færibandi.

Og þó. Lausnir leigubílstjóra geta nefnilega oft verið gerræðislegar, geggjaðar og stórvarasamar. Þannig brá Svarthöfða illilega í brún þegar hann las í DV í vikunni að geðstirður leigubílstjóri hefði rænt gömlum manni sem ætlaði rétt að bregða sér frá til þess að sækja peninga til þess að greiða fargjaldið. Svarthöfði hefur samt örlitla samúð með bílstjóranum enda vel þekkt í kreppu að fólk reyni að snuða þá um greiðslu með alls konar undanbrögðum og jafnvel ofbeldi. En fyrr má nú aldeilis fyrrvera. Hingað til hafa bílstjórnar látið sér nægja að halda eftir persónuskilríkjum eða yfirhöfnum sem tryggingu en nú er það nýjasta að leggjast hreinlega í mannrán. Flytja svo misskilda farþegana út í óbyggðir og henda þeim þar út.

Bílstjórinn er vitaskuld engu nær því að fá peninginn sinn með æfingum af þessu tagi en sálfsagt getur hann sofið betur vitandi af skuldunautnum í kuldalegri píslargöngu til mannabyggða. Svarthöfði óttast fátt jafnofsalega en einmitt að sitja fastur í leigubíl með froðufellandi gamalmenni í yfirvigt sem felur skallann með derhúfu og lætur dæluna ganga hraðar en gjaldmælinn. Svarthöfði hefur nokkrum sinnum stokkið út úr leigubíl á rauðu ljósi beint út í slagviðri til þess eins að losna undan kjaftavaðlinum inni í hlýjunni. En nú þorir maður ekki fyrir sitt litla líf að taka taxa framar. Æsilegur flótti, jafnvel á ferð, virðist ekki lengur vera inni í myndinni og því ekki lengur óhætt að voga sér um borð í leigubíl þar sem menn eru til alls vísir. Svarthöfði getur bara ekki hugsað þá hugsun til enda að vera haldið í gíslingu í aftursæti leigubíls undir stöðugum kjaftavaðli um allt það sem skiptir engu máli í stóra samhenginu.