Árið 1876 var hinn örvumglaði bandaríski herforingi George Armstrong Custer borinn ofurliði af herskara indíána í sögufrægum bardaga við Little Big Horn. Custer var mikið hörkutól og ekkert á þeim brókunum að gefast upp fyrr en í fulla hnefana og barðist því vitaskuld til síðasta manns. Herforinginn og menn hans áttu þó ekki möguleika gegn meirihluta indíánanna sem sviptu Custer og alla hans menn höfuðleðrinu og sendu hersinguna til heljar sundurskotna.

Áður en Custer þurfti að lúta í gras fyrir indíánunum hafði hann barist í borgarastríði Bandaríkjamanna og komst í annála fyrir vaska framgöngu og aðgangshörku á vígvellinum og auðvitað ekki síst fyrir sinn hinsta bardaga sem er yfirleitt ekki kallaður annað en „Custer´s last stand“. Hernarðarbrölt hans og söguleg endalok þykja enn þann dag í dag svo merkileg að leitarvélin Google kannast við kauða. Sagan hefur hins vegar ekki farið neitt sérstaklega mjúkum höndum um Custer sem þykir svona eftir á að hyggja ekkert sérstaklega næs gæi.

Eitt hundrað þrjátíu og þremur árum síðar stóð stríðsmarskálkur Sjálfstæðisflokksins, Björn Bjarnason, í sporum Custers. Að vísu ekki við Little Big Horn. „Last stand“  Björns var í ræðupúlti í þinghúsinu við Austurvöll og Björn var ekki umkringdur rauðskinnum heldur rauðliðum, gólandi vaðmálskommum, krataskríl og framsóknardurgum. Björn var rétt eins og Custer tættur og laskaður eftir borgarastyrjöld sem kennd er við búsáhöld. Björn var hins vegar ekki af baki dottinn eins og Custer.

Skrælingjaskrílinn sem veittist að frjálshyggjuriddaraliði Björns ætlaði sér að uppfylla eina óuppfylltu kröfu byltingarskrílsins með pottana og pönnurnar, að koma á stjórnlagaþingi sem ætlað er að berja í fúna brestina í undirstöðum stjórnskipunar á Íslandi sem er fyrir löngu orðin gróðrarstía spillingar Sjálfstæðisflokksins. Þegar indíánarnir gerðu Custer grein fyrir því að dagar hans væru taldir skreið hann í skjól á bak við dauðan hest í vonlausri varnarbaráttunni.

Íslenski vígamaðurinn Björn Bjarnason veit að dagar hans eru taldir en leggst þó ekki flatur á ögurstundu. Minni spámenn í herliði Björns höfðu náð að halda aftur af ofurefli andstæðinganna með gamaldags íslensku tuði. Liðsmönnum beggja fylkinga var þó farið að leiðast þófið þegar hershöfðinginn steig fram, horfðist í augu við fjendur sína og sagði: „Ég ætla ekki að láta það verða mitt síðasta verk hér á Alþingi að svipta Alþingi stjórnarskrárgjafarvaldinu. Og ég mun hér tala eins oft og ég þarf til þess að koma í veg fyrir að svo verði.“

Óneitanlega flott last stand hjá vígamanni sem axlar nú sín skinn. Vinstri skrælingjarnir gerðu sér strax grein fyrir því að þeir myndu aldrei vinna umsátrið um Björn Bjarnason með kappann í þessum ham, lögðu niður vopn og draumur búsáhaldafólksins var settur á ís.

Sagan á auðvitað enn eftir að dæma þennan sigur hins íslenska Custers og óneitanlega er hætt við því að Björn og blástakkarnir muni sitja uppi með þann svartapétur í Íslandssögunni að hafa drepið þjóðþrifamáli á dreif með leiðindum og stælum.