Svarthöfði telur sig nú loksins hafa náð að greina gröftinn sem stanslaust hefur spýst út úr gapandi þjóðarsári Íslendinga með fréttaflutningnum eftir efnahagshrunið í október. Sláandi tíðindi af endalausu fjármálasukki og bílífi siðlausra og gráðugra auðmanna, meingallaðri einkavæðingu ríkisbankanna, óábyrgum kúlulántökum bankastarfsmanna og vildarvina ráðamanna í stjórnmála- og fjármálalífinu og nú síðast fordæmislausum styrkveitingum tveggja stórfyrirtækja til Sjálfstæðisflokksins sem og tengslum þingmanna við einkahlutafélög og fyrirtæki hafa leitt Svarthöfða að graftarbrunninum sjálfum; sjálfri orsök samfélagshrunsins.

Undin blóðuga sem hver Íslendingur finnur nú fyrir á þjóðarsálinni er í grunninn afleiðing af of nánum og baneitruðum tengslum á milli stjórnmála og viðskiptalífs; tengslum sem stjórnmálamennirnir sjálfir komu á og mökuðu sumir hverjir sjálfir krókinn um leið í krafti nýfrjálshyggju, frelsis og einkavæðingar. Þessi meinsemd blundar í öllum samfélögum en henni hafði verið haldið í skefjum hér á Íslandi þar til Davíð Oddsson og samstarfsmenn hans í Sjálfstæðisflokknum og Framsóknarflokknum hófu áralangt samstarf sitt árið 1995. Flokkarnir einsettu sér að skipta landsins gæðum og nauðsynjum, eignum íslenska ríkisins sem einkavæða átti, á milli vildarvina sinna í viðskiptalífinu. Þessi helmingaskiptaregla náði hámarki með einkavæðingu Búnaðarbankans og Landsbankans þegar sjálfstæðismennirnir í Samson-hópnum fengu Landsbankann og framsóknarmennirnir í S-hópnum fengu Búnaðarbankann. Svarthöfði telur að reka megi gröftinn sem vellur nú upp úr þjóðarsárinu til þessara tveggja gerninga því eftir þá var bönkunum stjórnað á græðgisfullan hátt af sömu mönnum og keyptu þá. Þessir menn keyrðu bankana, og mörg önnur íslensk stórfyrirtæki, eftirminnilega í þrot á liðnu hausti með áralangri og áhættusamri óstjórn sem er pólitísk í grunninn.

Kúlulánin alræmdu eru önnur hlið á þessari meinlegu samþættingu stjórnmála og efnahagslífs sem grafið hefur um sig í þjóðlífinu. Stjórnmálamenn og gæðingar stjórnmálaflokka eins og Björn Ingi Hrafnsson, Jónmundur Guðmarsson, Steinþór Jónsson og Tryggvi Þór Herbertsson fengu kúlulán, óeðlilega fyrirgreiðslu frá bankastofnunum, til þess að verða flugríkir án þess að þurfa að hafa fyrir því. Slík lán voru aðeins veitt þeim fjármálafyrirtækjum sem var akkur í að þekkja eða hafa á sínu bandi: Jón og Gunna gátu ekki fengið slík lán sem voru án allrar áhættu fyrir þann sem tók þau. Aðeins almættið eitt veit svo hvaða fleiri flokksgæðingar fengu slík kúlulán á Íslandi; vonandi vellur þetta allt upp úr sárinu áður en yfir lýkur. Þessar lánveitingar áttu þátt í að falsa auð íslensku bankanna: allt leit út fyrir að vera í himnalagi á yfirborðinu og gott betur þar til allt hrundi á einni nóttu; auðurinn var bara til á pappírunum vegna þess að stjórnendur bankanna höfðu skammtað sér og vinum ótæpilega úr sjóðum þeirra án þess að neinn vissi. Vandamálið á Íslandi fyrir hrunið var að allir vildu verða ríkir án þess að hafa fyrir því, líka stjórnmálamennirnir og stjórnmálaflokkarnir, sérstaklega Sjálfstæðisflokkurinn, sem fékk himinháa fjárstyrki frá FL Group og Landsbankanum fyrir tilstuðlan Guðlaugs Þórs Þórðarsonar vegna þess að hann hafði svo góð tengsl inn í viðkomandi fyrirtæki. Og formaður flokksins, Bjarni Benediktsson, sem sjálfur er fyrrverandi stjórnarformaður og hluthafi í N1, segist ekkert hafa vitað og að málinu sé lokið innan flokksins án þess að nokkur hafi hingað til axlað ábyrgð. Þar til einhver sýnir ábyrgð í flokknum lítur út eins og slíkar styrkveitingar séu eðlilegar og sjálfsagðar og meinsemdin bölvaða heldur áfram að grassera í þjóðlífinu því stjórnmálamennirnir kunna ekki að skammast sín og sýna gott fordæmi fyrir siðbótina sem boðuð hefur verið í íslenskri pólitík.

Kannski má þó segja að það sé lífsmottó Svarthöfða að ekkert sé svo illt að af því megi ekki læra og gildir hið sama um þessa séríslensku óheillaþróun þar sem skilin á milli stjórnmála og viðskipta hafa smám saman máðst út. Svarthöfði telur að lærdómurinn sé að halda eigi stjórnmálum og viðskiptum algerlega aðskildum: stjórnmálamenn eiga ekki að vera að vasast í viðskiptum og braski heldur eingöngu að sinna stjórnmálum, annars er alltaf hætta á að þjóðarsálinni blæði út líkt og nú