Svarthöfði hefur gefið upp alla von um að kreppuélin á Íslandi birti upp. Til þess að hrjáð þjóðin geti séð til sólar á ný þarf eitthvað að gerast en því miður er ekkert sem bendir til þess að íslensk stjórnmálastétt sé þess megnug að taka eina einustu ákvörðun um róttækar björgunaraðgerðir. Svarthöfði leggst þessi dægrin alltaf í sitt vikulega þunglyndi á sunnudögum á meðan hann horfir á Silfur Egils. Egill fær til sín hvern spekinginn á fætur öðrum og flestir tala þeir af skynsemi og yfirvegun um hvað þurfi að gera og benda ekki síst á hvað megi alls ekki gera og muni gera vont verra.

Stjórnmálastéttin sveiflast iðulega alltaf í þveröfuga átt og er á stöðugum flótta undan röddum skynseminnar. Pólitíkusarnir eru meira fyrir að slengja fram alls konar fáránlegum tillögum að aðgerðum sem virðast alltaf þegar betur er að gáð fela dauðann í sér, vera til að hossa egóinu eða sérhannaðar til þess að bjarga þeim sem síst þurfa á því að halda. Stjórnmálastéttin hefur auðvitað komist upp með það í gegnum áratugina að ljúga sig inn á þing og þrátt fyrir hátimbrað endurreisnarhjal og meinta endurnýjun hefur innræti þeirra sem vilja tjalda við kjötkatlana ekkert breyst.

Tveir stórir stjórnmálaflokkar héltu landsþing sín um helgina og þar gerðust engin pólitísk tíðindi. Hæst bar að gamall grínleikari og uppistandari sem er orðinn ófyndnari og verri í kómískum tímasetningum en Spaugstofan tryllti lýðinn í Laugardalshöllinni. Síðan kaus hirðin sér formann sem fæddist í djobbið fyrir tæpum 40 árum. Sem sagt ekkert nýtt í Höllinni.

Á sama tíma í lénsveldi Gunnars Birgissonar í Kópavogi hélt sá stjórnmálaflokkur sem nú mælist stærstur hér á landi enn tíðindaminni og leiðinlegri landsfund. Þar var ekki boðið upp á neinn Davíð að gera grín að fötluðum og útlendingum. Þar var hins vegar klappað fyrir einu manneskjunni í samkrullinu sem er nógu fórnfús til að leiða flokkinn og ekki blésu nú ferskir vindar um aldursforsetann á þingi þegar Jóhanna Sigurðardóttir hótaði að standa í Samfylkingarstefninu í rúma þrjá áratugi til viðbótar.
Annars var aðalskemmtiatriðið á tíðindalausu samfylkingarþinginu að kosið var á milli tveggja sjálfumglaðra athyglissjúklinga sem báða dreymir um að vera aðal en hafa til að bera næga skynsemi til þess að halda sig í skugga Jóhönnu enn sem komið er.

Varaformannskandídatarnir Dagur og Árni eiga það sameiginlegt með vondu köllunum í James Bond-myndunum að þeir elska að husta á sjálfa sig tala, alveg óháð því hvort þeir hafi eitthvað til málanna að leggja. Það vantaði bara Stefán Jón Hafstein í framboð þarna í Kópavoginum og þá hefði egóflippið verið fullkomnað. Fráfarandi varaformaður Samfylkingarinnar sigraði í kosningunni með flatbökum og rútufylli af viljalausum atkvæðum. Tilgangur alls þess brölts er þó óljós þar sem hann skrifaði sig inn í íslenska stjórnmálasögu sem áhrifalausasti varaformaður allra tíma. Hann skrifaði sig svo út úr þeirri sömu sögu með sömu formerkjum.

Samfylkingin er fyrirsjáanlegasti stjórnmálaflokkur landsins vegna þess að þar gerist ekkert nema atburðarásin hafi verið fyrirfram hönnuð. Þannig var Dagur búinn að sigra í kosningunni um leið og hann gaf kost á sér. Hann þurfti engar flatbökur til að leggja Árna enda er Dagur svo góður kostur að Árni þurfti að berjast við sinn innri mann til að kjósa hann ekki sjálfur. Dagur verður líka fínn varaformaður og ekki uppstoppaður eins og forveri hans. Það er nefnilega búið að ákveða að hann taki við af Jóhönnu þegar hennar tími er liðinn. Verst bara að það er svo assgoti langt þangað til að þá verða leiðtogalokkar Dags orðnir gráir.

Á meðan egóflippararnir halda sínu striki eftir fyrirfram ákveðnum farvegum, leika sér að hanna atburðarásir og viðhalda völdum og áhrifum vildarvina geta svo kjósendur reytt hár sitt og skegg yfir Silfri Egils og reynt að nota útilokunaraðferðina til að ráðstafa atkvæðum sínum án þess að það skipti nokkru hvert þau falla vegna þess að niðurstaðan verður alltaf sú sama og skilar engu af viti.