Svarthöfði er svo góð sál og laus við rætni að honum sortnaði fyrir augum um daginn þegar hann las minningargrein refsinornarinnar Kolbrúnar Bergþórsdóttur um Frjálslynda flokkinn. Auðvitað hefur það ekki farið fram hjá neinum að þessi litli gremjuflokkur sem spratt fullskapaður út úr hausnum á Sverri Hermannssyni hefur átt bágt undanfarin misseri en heldur þótti nú Svarthöfða það ómaklegt af Kolbrúnu að fagna dauða flokksins á meðan enn bærðist pirrað lífsmark með honum.

Svarthöfði hefur líka mikið álit á formanni flokksins honum Guðjóni Arnari enda fer ekki á milli mála að sá maður sem tekur opnum örmum öllum þeim villuráfandi pólitísku sauðum sem fyllt hafa Frjálslynda flokkinn er með stórt hjarta. Þessi góðmennska og meðvirkni Guðjóns Arnars er þó því miður að verða til þess að dómsdagsspá eiturtungunnar í Hádegismóum er að rætast. Aumingja Addi Kitta Gau gerði þau mistök að hleypa öllum í flokkinn en hægt er að ganga að því gefnu að Sverrir, forveri hans, hefði sagt einhverjum ólátabelgjanna að vera úti og éta óðs manns skít. Þessi farsæli skipstjóri frá Vestfjörðum sigldi létt milli skers og báru á sjómannsárunum og hafði stjórn á alls kyns liði í áhöfnum sínum en hefur í landi ekki fengið við neitt ráðið og undir hans stjórn hefur Frjálslyndi flokkurinn breyst í lítið Titanic sem steytir á hverju smáskerinu á fætur öðru á leið sinni á botninn.

Þetta gat samt ekki annað en endað með ósköpum enda er sá stjórnmálaforingi sem safnar að sér öllu leiðinlegasta fólki landsins eiginlega í sjálfsmorðsleiðangri. Þegar maður er með Kristin H. Gunnarsson, Jón Magnússon, Ásgerði Jónu Flosadóttur, Sturlu vörubílstjóra, Eirík Stefánsson, Magnús Þór Hafsteinsson, Sigurjón Þórðarson, Grétar Mar Jónsson og jafnvel stundum Ólaf F. Magnússon innanborðs blossa óhjákvæmilega nokkrar uppreisnir upp á dag og siglingin getur ekki endað með öðru en stórfenglegu skipbroti.

Guðjón Arnar er samt toppmaður og Svarthöfði vonar að hann sjái sér þann kost vænstan að stökkva frá borði og synda einn síns liðs inn á þing eina ferðina enn á meðan allir hælbítarnir sogast niður með flakinu af hinni löskuðu freygátu Sverris Hermannssonar.

Rætið lið, eins og það sem skrifar stundum í Moggann, er víst til þess að reyna að hengja allan uppreisnarskrílinn á blessaðan kafteininn og reyna að gera hann ábyrgan fyrir öllu bullinu með því að nudda honum upp úr málsháttum eins og „sýndu mér hverjir eru vinir þínir og ég skal segja þér hver þú ert“. Slíkur spuni er þó ekki heiðarlegur vegna þess að foringinn á ekkert sameiginlegt með þeim sem hafa stundað skemmdarverkin á fleyinu með því að losa botnlokurnar. Hann er ekki einu sinni lengur í sama stjórnmálaflokki og verstu óhemjurnar. Aflaklónni gömlu hlýtur samt að vera það áhyggjuefni að henni tekst ekki einu sinni að halda leiðinlegasta fólki landsins með sér í liði.