Nýja stjórnarskráin fyrir Íslendinga gæti orðið upphafið að meiri hörmungum fyrir þjóðina en nú þegar hafa orðið. Hún ber þegar merki um að vera sprottin úr verstu eiginleikum þjóðarinnar, þeim hinum sömu og komu henni á kaldan klaka.

Höfundar nýju stjórnarskrárinnar verða yfir fjörutíu talsins. Kostnaðurinn við hana á að verða allt að 2,2 milljarðar króna. Miðað við að nýja stjórnarskráin verði um 3.800 orð eins og sú gamla mun hvert orð kosta um það bil 600.000 krónur. Og verkefnið er svo erfitt og fordæmislaust að Íslendingarnir fjörutíu þurfa 18 mánuði til að skrifa skrána.

Landsfeður Bandaríkjanna tóku sér eitt sumar í að klára mikilvægustu stjórnarskrá heimsins. Það var í maí 1787 sem fulltrúar nýlendnanna hittust á ráðstefnu og rigguðu upp nýju stjórnarskránni. Þeir sátu við rökræður og skriftir út það sumar, þar til stjórnarskráin var tilbúin og samþykkt 17. september sama ár. En þarna var ekkert internet eða símar til að hægja á vinnunni.

Stjórnarskráin hefur frá þeirri stundu undirgengist þó nokkrar viðbætur.Fyrir utan smávægilega tvíræðni, eins og að „the right to bear arms“ eigi við um réttinn til að ganga í T-bol, er þessi stjórnarskrá vel heppnaður grunnur að lýðræðisríki.

Stjórnarskráin er bara leiðbeiningabæklingur um hvenær eigi að grípa í taumana og hvenær stjórnvöld hafi gengið of langt. Þegar eftirlitið virkar ekki skiptir engu máli hversu ítarlegar leiðbeiningarnar eru.
Það verður ekki komist hjá því að vantreysta áformunum um nýja stjórnarskrá. Í þessu landi okkar, sem telur svipað margt fólk og Wuppertal í Þýskalandi, hafa flestar tilraunir til sjálfsprottinnar nýbreytni brugðist harkalega. Sagan sýnir að Íslendingar eru illfærir um stjórna eigin málum og allra verstir þegar þeir þykjast vera bestir. Það kæmi Svarthöfða ekki á óvart ef þetta málþing fjörutíu sérfróðra Íslendinga um nýja stjórnskipan myndi óforvarandis leiða til alræðisstjórnar.

Það kæmi ekki heldur á óvart ef allt færi í bál og brand strax við gerð stjórnarskrárinnar. Íslendingar eru þekktir fyrir óraunsæjan ofmetnað og slæma framkomu við náungann. Ekkert útilokar að undarleg ákvæði gætu sprottið upp úr þeim jarðvegi, eins og að Færeyjar séu „óaðskiljanlegur hluti Íslands“.Eitt er víst að byggingarefni nýja Íslands er hið sama og þess gamla: óhóf og ofmetnaður.

Öruggast og ódýrast væri að þýða stjórnarskrá frá vel heppnuðu lýðræðisríki eins og Svíþjóð. En „öruggast og ódýrast“ er ekki á færi Íslendinga. Þvert á móti er hið gagnstæða eitt helsta einkennismerki þjóðarinnar: hættulegt og rándýrt. Og helst með dassi af gamaldags heimsku.
Íslendingar eru, þegar allt kemur til alls, efnahagslegir hryðjuverkamenn, sérhæfðir í sjálfseyðingu.