Svarthöfði er maður fyrirgefningarinnar. Jesús er helsta fyrirmynd hans og hefur hann vanið sig á að bjóða báðar kinnar þegar hann er sleginn, og jafnvel tvöfalda framboð kinna með því að losa buxnaþvenginn þegar reiði hatursmanna hans nær hátindi.

Svarthöfði er hins vegar ekki svo saklaus að halda að það virki alltaf að þreyta illviljuð öfl heimsins með þessum hætti. Stundum stíga fram menn eða flokkar manna sem eru hreinlega handan allra mannlegra hamla, svo sem iðrunar, skammar og yfirbótar. Þessa menn sem svífast einskis flokkar Svarthöfði ýmist undir dára eða púka, eftir því hversu mikil áhrif þeir geta haft.

Svo það sé á hreinu er Svarthöfði eldrauður á öllum fjórum kinnum. Honum svíður svo að honum er ekki til setunnar boðið. Enda má hann ekki við því að setjast niður, hann þarf að vinna og vinna til að borga húsnæðisskuldirnar sem blésu upp úr öllu valdi eins og formaður Frjálslynda flokksins í fermingarveislu. Rúmlega fimmta hver fjölskylda á Íslandi skuldar nú meira í fasteignum sínum en hún á, fyrst og fremst vegna hagstjórnarmistaka Sjálfstæðisflokksins. Nú situr Svarthöfði saklaus skuldum vafinn, í álíka vonlausri fjárhagsstöðu og vinstri-grænn verðbréfamiðlari.

Það hefur komið á daginn að flokkurinn lagði undir sig helstu valdastöður í þjóðfélaginu og stýrði því svo fram af bjargi í skólabókardæmi um lélega hagstjórn. Það er líka komið á daginn að forsvarsmenn flokksins ýmist beittu beinum blekkingum eða földu upplýsingar um lélega stöðu íslenska efnahagslífsins. Sá sem leiddur er af Jesú getur fyrirgefið flest. En nú láta þeir eins og dárar. Í óskammfeilni sinni nota þeir sinn litla mátt til þess að eyðileggja fyrir uppbyggingu á rústunum sem þeir sjálfir bera ábyrgð á.

Sjálfstæðisflokkurinn, sem ber höfuðábyrgð á blóðsprungnum kinnum Svarthöfða, gagnrýnir nú harkalega tilraunir þingmanna til endurbóta á lýðræðinu. Ástæðan er að meðlimir flokksins sem rústaði efnahagslífinu krefjast þess að fyrst verði farið út í aðrar aðgerðir við að hreinsa upp skítinn eftir þá sjálfa. Þess vegna stunda flokksmenn það sem kallað er málþóf og tefja störf þingsins.

Svarthöfði vill allra síst gagnrýna heimskulegan málflutning og tímaeyðslu vegna hans, því lýðræðið virkar ekki öðruvísi. Svarthöfði er unnandi málfrelsis, en þó á allt annan hátt en fyrrverandi ráðherra ríkisstjórnarinnar sem rústaði Íslandi, Björn Bjarnason, sem gagnrýndi málþóf á bloggsíðu sinni árið 1998: „Í fyrsta lagi hefur þessi misnotkun á málfrelsinu sýnt okkur hinum, sem sitjum á þingi, hve fráleitar leikreglurnar eru, þegar nokkrum einstaklingum er beinlínis gefið færi á því að taka okkur í gíslingu í nafni lýðræðisins.“

Svarthöfði er tilbúinn til að berjast fyrir rétti Sjálfstæðisflokksins til að koma á framfæri gagnslausum og heimskulegum skoðunum, því mannkynið þurfti að færa gríðarlegar fórnir fyrir málfrelsi allra, jafnt heimskra sem gáfaðra. Enda er það ekki í verkahring eins manns eða hóps manna að ákveða hvað séu heimskulegar skoðanir og hvað ekki. Lýðurinn ræður því.

Sjálfstæðisflokkurinn minnir Svarthöfða á dusilmennið sem hafði hægðir á tröppum heimilis hans og kvartaði síðan undan því að Svarthöfði skeindi því ekki áður en hann sópaði saurnum upp. Jesúsarsiðferði Svarthöfða bíður verulegan hnekki við skort sjálfstæðismanna á iðrun og auðmýkt.

Svarthöfða langar að senda Ásmund Stefánsson á þá.