Arkitektar, húsasmiðir og fjölmiðlafólk eru þær stéttir sem verða allajafna einna verst fyrir barðinu á kreppum og efnahagshruni á borð við það sem nú skekur Ísland. Auðvitað segir sig sjálft að lítið hefur upp á sig að teikna tónlistarhús og glæsibyggingar þegar enginn hefur efni á að reisa slíkar hallir. Orsakasamhengið að baki auknu atvinnuleysi arkitekta og smiða er því augljóst. Lógíkin í fjölgun atvinnulausra blaðamanna sem mæla göturnar í kreppu er öllu snúnari þar sem þörfin fyrir góðar og beittar fréttir er sjaldan meiri en akkúrat í hallæri eins og því sem nú gengur yfir land og þjóð.

Illu heilli þrífast fjölmiðlar á auglýsingum og það er voða lítið verið að auglýsa í árferði sem þessu þar sem enginn hefur efni á að kaupa nokkurn skapaðan hlut. Og þess vegna hrynur fjölmiðlafólk nú eins og dauðar flugur út um glugga í Hádegismóum, Skaftahlíðum og öðrum minni óðalssetrum íslenskrar fjölmiðlunar. Almenningur ætti þó ekki að æðrast fyrir hönd fjölmiðlunga þar sem þeim standa ný og gjöful mið galopin. Verra með arkitektana og smiðina. Fjölmiðlafólk virðist einhverra hluta vegna eiga greiða leið í pólitíkina þar sem mikil endurnýjun er fram undan. Allt það guðsvolaða hyski sem tók þátt í að sigla þjóðarskútunni í strand neyðist nú til að láta sig hverfa úr pólitíkinni með spillt skottið milli lappanna og hleypa öðrum að. Og ætli einhverjir séu nú hæfari til að taka við en einmitt fréttafólkið sem tók pólitíkusana vettlingatökum á meðan þeir klúðruðu öllu sem klúðra mátti?

Kryddsíldarkóngurinn Sigmundur Ernir Rúnarsson þykir líklegur til að láta pólitíska drauma rætast eftir að Ari Edwald, bragðdauft svar Íslands við Rupert Murdoch, tók Sigmund og rak hann. Þá er fótboltafréttamaðurinn Samúel Örn Erlingsson enn með pólitískan fiðring í tánum og fyrrverandi fjölmiðlakonan Ólína Þorvarðardóttir, sem setið hefur á ófriðarstóli á Vestfjörðum, er líka farin að glotta og sýna stjórnmálatennurnar.

Þá má ekki gleyma gamla Þjóðviljahauknum Þráni Bertelssyni sem ætlar að leggja lóð sín á nýfægðar vogarskálar Framsóknarflokksins. Þráinn var um árabil samviska þjóðarinnar á síðum Fréttablaðsins þar til fyrir skömmu að Ari Edwald, bragðdauft svar Íslands við Rupert Murdoch, tók Jón Kaldal og Þorstein Pálsson og lét þá reka hann.

Ari Edwald, sem er einmitt gamall lúser úr pólitíkinni og fyrrverandi aðstoðarmaður Þorsteins Pálssonar, virðist með niðurskurðarhníf sínum í Skaftahlíðinni ætla að verða mikill áhrifavaldur í íslenskum stjórnmálum á næstu árum. Hann hefur þegar gefið Sigmundi og Þráni svigrúm til þess að gera atlögu að þingsölum en guð forði íslenskri þjóð frá því að hann taki upp á því að reka Sveppa, Audda, Loga Bergmann og Sindra Sindrason fyrir 25. apríl. Ómar Ragnarsson einn og sér er verðugur fulltrúi athyglisjúklinga í einhverjum mikilvægustu kosningum sem íslenska þjóðin hefur gengið til.

Það eitt að Ari Edwald haldi að sér höndum í áttatíu daga mun þó varla koma í veg fyrir að kosningabaráttan muni breytast í fjölmiðlasirkus í bókstaflegri merkingu. Fyrirhyggjusamir blaðamenn á Morgunblaðinu hljóta nefnilega að vera farnir að leita að nýjum tækifærum þar sem endalokin virðast skammt undan. Af öllu því afbragðsfólki sem starfar á Mogganum eru þær Kolbrún Bergþórsdóttir og Agnes Bragadóttir fremstar meðal jafningja og líklegastar til þess að geta haslað sér völl í pólitíkinni. Verst bara að líklega verður ómögulegt fyrir refsinornirnar úr Hádegismóum að starfa saman í flokki. Og komist þær báðar á þing fyrir andstæðar fylkingar mun bægslagangurinn í búsáhaldabyltingunni sem hrakti smánaða Þingvallastjórnina frá völdum hljóma eins og englasöngur í samanburði við hamaganginn innan veggja þingsins.

Á móti kemur að tríóið Ómar, Sigmundur og Agnes ættu að geta myndað starfhæfan meirihluta. Þau náðu svo assgoti vel saman í Á líðandi stundu í Sjónvarpinu í gamla daga.