Höskuldur Þór Þórhallsson þingmaður náði í gær að stoppa eitt mikilvægasta verkefnið í endurreisn Íslands, að koma hústökumanninum út úr Seðlabanka Íslands. Nú er litið á Höskuld sem þröskuldinn sem stendur í vegi fyrir Nýja-Íslandi. Það þarf hins vegar ekki að vera rétt.

Svarthöfði er einarður fylgismaður vandaðra vinnubragða stjórnmálamanna. Hann vill engin vettlingatök á Alþingi, rétt eins og Höskuldur. Sjálfur myndi Svarthöfði fara allt aðra leið en Jóhanna Sigurðardóttir í að losna við Davíð. Sú leið sem Svarthöfði mælir fyrir hefur verið farin áður, árið 1814, í tilfelli Napóleons Bónaparte.

Besta leiðin til að svæla hústökumanninn út úr Seðlabankanum væri að flytja stofnun hans út á land. Nú hefur Fæðingarorlofssjóður verið fluttur á Hvammstanga, svo dæmi sé tekið. Farsælast væri að flytja Seðlabankann til Flateyjar á Breiðafirði. Fyrst yrði þó nafni bankans breytt í Gleðibankinn. Um leið og Davíð hefði verið færður þangað, og honum haldið í embætti gleðibankastjóra, yrði stofnaður nýr seðlabanki við Arnarhól. Nýi Seðlabanki Íslands (NSÍ). Þangað yrði ráðinn faglegur bankastjóri. Þannig gæti Davíð haldið veldi sínu, þótt ríki hans yrði smátt. Það er nefnilega þannig með suma menn að þeir vilja fremur vera konungar í smáríki en næstráðendur í stórveldi.

Í Flatey gæti Davíð hækkað og lækkað stýrivexti að vild, ótruflaður af Alþjóðagjaldeyrissjóðnum og afturhaldskommatittum. Hann gæti lækkað bindiskylduna og skapað aðstæður fyrir annað efnahagsundur. Hann gæti komið upp einstöku kvótakerfi, þar sem óveiddur fiskur við eyjuna yrði veðsettur og gefinn yfirstéttinni. Kvótaeigendurnir gætu leigt smábátasjómönnum veiðirétt, lagt ágóðann inn í bankann, keypt bankann og byrjað að lána eyjarskeggjum 100% húsnæðislán með okurvöxtum. Svo gæti hann einkavætt Gleðibankann í hendur vel valinna manna sem hefðu þekkingu á mafíuviðskiptum, svo viðkomandi gætu lagt handrukkaravexti á eyjarskeggja. Í kjölfarið væri gráupplagt fyrir Gleðibankann að veðsetja veðsettan, óveiddan fisk til að lána fyrir kaupum í sjálfum sér. Þannig myndi úrvalsvísitalan rjúka upp í Flatey. Eftir þetta væri eftirleikurinn auðveldur. Gleðibankinn færi í útrás og myndi soga að sér lánalínur til að leggja undir sig fyrirtæki í Reykjavík með skuldsettum yfirtökum. Sveitarstjórnin í Flatey myndi ábyrgjast innistæður í Gleðibankanum og himinháir stýrivextir Davíðs myndu laða að sér sparifé Íslendinga.

Svo gæti hann fengið Hannes Hólmstein Gissurarson prófessor til að kenna í grunnskólanum og vin sinn og son til að sinna löggæslu á eyjunni. Þannig væri hægt að hafa hemil á og heilaþvo eyjarskeggjana þegar þeir færu að býsnast yfir því að eignir þeirra ætust upp á verðbólgubáli, á meðan yfirstéttin keyrði um allt á Range Roverum og byggði milljarðasumarhús með vínkjallara á stærð við íbúð venjulegs eyjarskeggja.

Tíminn líður hratt á gervihnattaöld. Áður en við vissum af gæti Davíð nýtt yfirburðaþekkingu sína á efnahagsmálum til að sölsa undir sig Ísland á ný. Eins og þegar Napóleon Bónaparte sneri aftur til Frakklands frá eyjunni Elbu myndu menn Davíðs marsera upp á land og endurheimta fyrri dýrð.

En þá væri alltaf hægt að senda hann til Kolbeinseyjar.