Íslenskir blaðamenn eru furðuleg fyrirbæri á vestrænan mælikvarða. Oft minna þeir frekar á kollega sína hjá áróðursritinu China Daily heldur en hlutlausu sannleiksleitendurna hjá Washington Post, Woodward og Bernstein.

Agnes Bragadóttir er líklega mest áberandi blaðamaður á Íslandi. Hún er geysivinsæl meðal spjallþáttastjórnenda, og það skiljanlega. Agnes hefur alltaf skýrar skoðanir og leggur þær fram á herskáan hátt. En Svarthöfði á sérstaklega erfitt með að setja sig inn í þann hugarheim sem Agnes veitir innsýn í á síðum Morgunblaðsins.

Sunnudagspistill Agnesar um helgina fjallaði um undrun hennar yfir því að hún skildi ekki hver væri vinur hvers í viðskiptalífinu. Hún skildi ekki hvers vegna Sigurður G. Guðjónsson lögmaður og Jón Ásgeir Jóhannesson störfuðu saman aðra stundina, en áttu í deilu hina stundina. Ekki skildi hún heldur hvers vegna það sama átti við um Jón Ásgeir og Gunnar Smára Egilsson, yfirhönnuð fjölmiðlasamsteypu 365. „Hver er vinur hvers?“ spurði Agnes í fyrirsögn greinarinnar og hélt áfram: „Sú staða kom upp aftur og aftur að ég stoppaði við og hugsaði: Bíðum nú við! Var hann ekki í hinu liðinu?“

Kannski er Svarthöfði léleg hópsál, en hann hefur aldrei litið svo á að vinatengsl eigi að stýra viðskiptum, stjórnmálum eða fjölmiðlum. Svarthöfði trúir því í hjarta sér að vinatengsl séu skaðleg sem drifkraftur í opinberri ákvarðanatöku og að þau eigi mikla sök í falli okkar litla efnahagsviðundurs. Aðrir eru ósammála. Framsóknarþingkonan Dagný Jónsdóttir trúði því til dæmis á sínum tíma að lýðræðið á Alþingi væri eins og fótboltaleikur, og að þingmenn ættu að spila með sínu liði. Kjósa bara með flokknum. Jafnvel þótt stjórnarskráin segði að þingmenn væru bundnir sannfæringu sinni, ekki flokknum.
Sjálfstæðisflokkurinn hefur alltaf verið mikið fyrir liðaskiptingar. Einn daginn snúa þeir stjórnmálaumræðunni upp á vinstrimenn gegn þjóðinni, hinn daginn um Baug gegn Sjálfstæðisflokknum, svo Samfylkinguna og Baug gegn Sjálfstæðisflokknum og loks aftur vinstrimenn gegn þjóðinni. Sjaldnast er spurt hver hafi rétt fyrir sér, eða hugmyndir hverra gagnist fólkinu best, heldur er spurt í hvaða liði viðkomandi er. Líklega er maður annaðhvort með eða á móti Sjálfstæðisflokknum.

Sigurður Einarsson, fyrrverandi stjórnarformaður Kaupþings, ljóstraði því upp í Fréttablaðinu á dögunum að hann hefði ekki treyst Davíð Oddssyni seðlabankastjóra, því trúnaðarupplýsingar úr samtölum þeirra færu beint í Morgunblaðið í greinar Agnesar Bragadóttur. Agnes hefur verið eldheit stuðningskona Davíðs og Sjálfstæðisflokksins opinberlega. Hún veit í það minnsta hverjir vinir hennar eru, þótt margir aðrir fatti ekki að eignast vini á æðstu stöðum, eins og ritstjórar Morgunblaðsins Styrmir Gunnarsson og Matthías Johannessen.

Það getur verið stórkostlegt að eiga góða vini. Venjulegt fólk þekkir það. En fyrir fjölmiðil í stöðugu tapi getur það verið lífsspursmál, ef maður er tilbúinn að brjóta odd af oflæti sínu sem hlutlaus blaðamaður. Agnes skrifar í pistli sínum: „Vitanlega er það svo hjá okkur á Mogga að hjörtu okkar flestra hafa slegið með hjörtum eigenda Morgunblaðsins.“

Björgólfur Guðmundsson var aðaleigandi Moggans þar til fyrir skemmstu. Agnesi fannst það sum sé vera í lagi að hafa Björgólf í hjarta sér, „því eigendur Morgunblaðsins hafi ávallt kunnað að eiga blað.“ Flestir þekkja afskipti Björgólfs af útgáfumálum. Hann lét farga upplagi bókar þegar hann átti Eddu útgáfu, vegna þess að honum mislíkaði upplýsingar um fjölskyldu hans í einum kaflanum. Hann gerði tilraunir til að kaupa DV í þeim yfirlýsta tilgangi að leggja það niður, vegna þess að blaðið fjallaði um að hann hefði látið farga upplagi bókarinnar. Siðferðið hefur því ekki unnið með honum í útgáfumálum. Hvað með viðskiptahliðina? Jú, hann kafsigldi Eddu útgáfu, Andrés önd og félaga, Eimskip, Landsbankann og ekki síst Árvakur, útgáfufélag Morgunblaðsins.

Kannski hefur Agnes ekki jafngreiðan aðgang að efnahagsreikningi útgáfufélags Morgunblaðsins og aðrir, en það skuldar 4,6 milljarða og er gjaldþrota. Það er nú gefið út á kostnað ríkisins, almennings. Áframhaldandi útgáfa blaðsins er fjárhagslegt kraftaverk, enda er talið að hún kosti hátt í 150 milljónir króna á mánuði, eða næstum heil mánaðarlaun einstaklings á klukkustund.

En kraftaverk eru jú það sem traustir vinir geta gert.