Textinn við Eurovision-framlag Íslendinga í ár ber djúpstæð og harmþrungin skilaboð frá hræddri og yfirgefinni þjóð til Evrópu. Álfan mun standa frammi fyrir því að svara sárum spurningum okkar átján ára, ljóshærðu, fyrrverandi barnastjörnu og mun væntanlega fyllast samúð og skömm.

Þegar skyggnst er á bakvið hljómfagra tóna Jóhönnu Guðrúnar má greina boðskap sem hefur ítrekaðar tilvísanir í hrun íslenska efnahagslífsins og viðbrögð Evrópu við því.

„Falling out of a perfect dream, coming out of the blue,“ syngur hún í aðdraganda viðlagsins. Þar er vísað til íslenska efnahagsundursins, sem enginn skildi hvers vegna varð til og enginn vissi hvaðan kæmi. Nú vitum við hins vegar að þessi draumur, sem kom eins og þruma úr heiðskíru lofti, var ekki raunverulegur og þruman kom ekki einu sinni úr heiðskíru lofti, heldur frá Rússlandi og úr sparibaukum eldri borgara í Evrópu.

„Is it true?“ spyr Jóhanna Evrópubúa. „Is it over?“ Svarið við báðum spurningunum er já. Ísland hefur nú leitað á náðir Alþjóðagjaldeyrissjóðsins til að mæta erlendum skuldum sem enginn veit hversu háar eru, en taldar eru nema minnst 1,8 billjónum króna. „Did I throw it away?“ spyr þessi fulltrúi Íslands. Jú, segja má að þessu hafi verið kastað á glæ, þar sem Ísland var áður flokkað sem ein fremsta þjóð heims þegar kemur að lífsgæðum og efnahag, en hagvöxturinn fellur nú tvöfalt meira en í Simbabve. Allt vegna of mikillar skuldsetningar og áhættufjárfestinga.

„Was it you?“ spyr hún næst í viðlaginu. Deildar meiningar eru uppi um ábyrgð Evrópusambandsins og Bretlands á hruni bankanna. Evrópusambandið neyddi okkur til að ábyrgjast skuldir vegna Icesave og Kaupthing Edge og Bretar beittu hryðjuverkalögum á íslenska banka. Við skulum segja að þau hafi ekki beinlínis hjálpað til, heldur þvert á móti.

„Did you tell me you would never leave me this way?“ spyr Jóhanna næst. Þetta er réttmæt spurning. Evrópa hefur nú skilið Ísland eftir á berangri með stein bundinn við ökklann. Hún batt okkur við tréð um miðja nótt og fór. Úlfarnir eru að koma! Svo vill hún ekki einu sinni leyfa okkur að taka upp evru, nema við afsölum auðlindum okkar.

„Is it real?“ er næsta spurning, þrungin eftirsjá. Staðan nú er raunveruleg. Við þurfum að endurgreiða lán sem við tókum. Hitt var blekkingin.

„Did I dream it?“ spyr Jóhanna svo. Í þessu er kjarninn fólginn. Allt góðærið var tekið að láni og Range Rover-byltingin var blekking firrtra lántakenda sem smitaðist út í þjóðlífið og var viðhaldið af ábyrgðarlausum stjórnmálamönnum.

„Will I wake from this pain?“ spyr Jóhanna einmana frammi fyrir Evrópu. Alþýðusambandið segir í hagspá sinni að fyrst muni rofa til eftir tvö ár. Við þurfum þó að bera billjóna skuldir út í hið óendanlega og verðum líklega alltaf brennimerkt af þessari reynslu. Hætt er við því að hinn sári einmanaleiki ýti okkur í opna arma Evrópusambandsins, sem stelur svo fiskinum. Þá verður allt enn verra. Við þessu er ekkert einhlítt svar nema „lengi getur vont versnað“.

Loks spyr Jóhanna Evrópu: „Is it true? Is it over? Baby did I throw it away?“ Við þessu er einfalt svar: Já. Þetta er búið, við klúðruðum þessu og þið yfirgáfuð okkur.