Margrét Frímannsdóttir, fangelsisstjóri á Litla-Hrauni kann ágætlega þá list að fara á svig við sannleikann. Hún er gjarnan kölluð járnfrúin vegna þeirrar festu sem einkennir stjórnina á Litla-Hrauni þar sem allt er á yfirborðinu slétt og fellt. Helstu fréttir af Hrauninu eru þær að fangar syngja sálma, faðmast, rækta sinn innri mann og grænmeti þess í milli. Járnfrúin hefur á yfirborðinu breytt skuggalegu fangelsi í sælureit þar sem öll dýrin í skóginum eru vinir.

En þetta er ekki alveg svona einfalt. Margrét er gamall pólitíkus og var skipuð fangelsisstjóri vegna þess að hún hafði réttu samböndin. Áður en hún fór í pólitíkina hafði hún starfað við fiskivinnslu eins og svo margt gott fólk. Eftir að pólitískum ferli hennar lauk þótti einsýnt að hún hentaði sem fangelsisstjóri, ekki síst vegna þess að hún er dóttir fangavarðar og málefni fanga gjarnan rædd við eldhúsborð æsku hennar. Möggu var laumað inn í starfið í upphafi á þeim forsendum að ráðningin væri til skamms tíma. Þannig komst ekki í hámæli að ráðning hennar væri pólitísk og gott tóm gafst til að gera fastráðningarsamning síðar.

En með fullri sanngirni verður að segja eins og er að Margrét er snillingur í starfi sínu og fangarnir elska hana eflaust. Járnfrúin er, þrátt fyrir stálblátt blik í auga, stútfull af kærleika. Annar nauðynlegur kostur hennar í starfi er sá að vera ekki alltof njörvuð niður á sannleikann. Það er eflaust áunnið úr pólitíkinni. Þegar uppreisnarástand varð á kærleiksheimilinu að Litla-Hrauni í fyrradag og setja varð hóp fanga í einangrun reyndi á þennan eðliskost Möggu. Ofan á uppreisnarástandið bættist íkveikja og allt var þetta hið pínlegasta og mátti ekki verða opinbert. En það varð samt fréttaefni á dv.is. Aðrir miðlar fylgdu í kjölfarið og höfðu samband við fangelsisstjórann. „Það er ekkert rétt í þessari frétt. Það var ekkert uppreisnarástand," segir Margrét sem kannaðist við eld en ekki íkveikju. En þarna var komið í óefni því lögregla, sjúkralið og slökkvilið höfðu mætt á staðinn og tilheyrandi yfirvöld staðfestu fúslega ferðalag sitt. Þegar næsta fréttastofa hringdi sagði Magga að þetta væri ekkert merkilegt en að vísu íkveikja í framhaldi þess að hópur fanga var læstur inni. Í rauninni hafi ekkert gerst þótt það hefði í einhverjum annarlegum skilningi gerst.

Járnfrúin er orðin uppvís að tvísögli. Nú verður hún að fara út í allt aðra sálma, herða róðurinn og panta réttu fjölmiðlana til að taka viðtöl við sig um grænmetisrækt, sálmasöng og fallega greidda fyrirmyndarfanga. Það er þetta eilífa vesen með sannleikann. Hann má skiljanlega aldrei verða til þess að skemma fallega ímynd. Svarthöfði mun halda áfram að fylgjast með betrunarhúsi friðarins þar sem fangarnir elska fangelsisstjórann og enginn segir styggðaryrði um nokkurn mann, hvað þá að kveikja í fangelsinu.