Örlög Davíðs Oddssonar seðlabankastjóra eru lýsandi dæmi um það einelti sem brotist getur út á viðsjárverðum tímum. Davíð hefur af alúð rækt starf sitt, sem hann skipaði sjálfan sig til, en því miður hrundi hagkerfið. Hrunið getur ekki verið Davíð að kenna, enda söng hann aldrei þennan útrásarsöng, eins og hann orðaði það sjálfur. Þá hefur hann margoft varað við bankakrassinu en Geir Haarde, fyrrverandi forsætisráðherra, hlustaði ekki fremur en aðrir. Þótt sjálfur hafi Davíð haldið því fram í skýrslu Seðlabankans að fjármálakerfið stæði „traustum fótum“ nokkrum mánuðum fyrir hrun þá var það aðeins til að ala ekki á ótta þjóðarinnar.

Nú er svo komið að ríkisstjórnin, sem Davíð veitti forstöðu, er fallin og ný stjórn virðist aðeins hafa það eina markmið að koma honum út úr bankanum. Heilög Jóhanna Sigurðardóttir hefur lagt upp í krossferð gegn bankastjóranum sem hafði skipað sjálfan sig án uppsagnarákvæðis til sjö ára. Það er ótrúlega ósvífið af forsætisráðherranum að leyfa sér þá ósvinnu að biðja Davíð að hætta átakalaust. Hafi Jóhanna eitt andartak látið sér detta í hug að hann ætlaði að láta skáka sér þannig úr starfi skilur hún ekki uppbyggingu valdakerfisins. Davíð er konungur en ekki þý sem lætur hrekja sig frá kjötkötlunum.

Hulduher heilagrar Jóhönnu stillti sér upp við Seðlabankann í gærmorgun til að fyrirbyggja að Davíð kæmist að skrifborði sínu til að stilla af stýrivexti og sinna öðrum skyldum í þágu lýðveldisins. En Davíð sá við mótmælendunum og fór heim til mömmmu sinnar. Þetta er einmitt það sem fórnarlömb eineltis gera. Þau leita í skjól hjá foreldrum sínum. Davíð hefur langa reynslu af einelti. Hann barðist við hóp öryrkja sem veittist að honum með orðum sem saman urðu að grófum athugasemdum. Til að fá frið fyrir þeim ógnvöldum tilveru sinnar lofaði Davíð að láta þá hafa peninga. Eineltið hætti en hófst svo af fullum þunga aftur þegar fórnarlambið sveik kvalara sína um peningana. Þá sagði Davíð að þeir gætu leitað réttar síns fyrir dómstólum.

Nú er sama sagan uppi nema ofsækjendurnir eru margfalt grimmari og valdameiri. Þeir eru Golíat en Davíð er Davíð. Seðlabankinn er fjallið. Eineltisfórnarlambið hefur afráðið að fara sömu leið og Gandhi forðum. Í þögulum mótmælum sínum gegn ofríkinu sest Davíð niður í Svörtuloftum og neitar að fara. Líkt og Gunnar á Hlíðarenda forðum mundar hann boga sinn gegn krossförum heilagrar Jóhönnu. En það er við ofurefli að etja og íslenska þjóðin fylgist agndofa með baráttu hins smáða við heila ríkisstjórn. Og enginn veit hvernig þau ósköp munu fara. Maðurinn sem sigraði öryrkjana og alla hina er nú í sinni hörðustu glímu, ofsóttur af heilagleikanum.