Stundum verður Svarthöfði fullur og því miður oftast nær eilítið drukknari en hann ætlaði sér þegar hann tók fyrsta sopann. Svarthöfði hefur því í gegnum tíðina verið slompaður við hin ýmsu tækifæri. Stundum hefur ölvun Svarthöfða alveg verið viðeigandi en alls ekki alltaf. Svarthöfði hefur því alveg fengið að kenna á því að fólk sem hefur tekið sig sjálft í heilagra manna tölu verður með ólíkindum grimmt og miskunnarlaust standi það samborgara sína af ölvun við óheppilegar aðstæður.

Svarthöfði hefur þannig verið skammaður, hæddur og spottaður auk þess sem alls konar axarsköftum og óþverraskap hefur hreinlega verið logið upp á hann í skjóli þess að tímabundið minnisleysi komi í í veg fyrir að hann geti varið heiður sinn. Eftir allar sínar hrakfarir á löngum drykkjuferli hefur Svarthöfði því eðlilega lært að líða nánast ósýnilegur og ölvaður í gegnum hversdaginn. Í raun þarf fólk aðeins að kunna þrjár gullvægar reglur til þess að geta komist í gegnum til dæmis venjulegan vinnudag undir áhrifum án þess að upp komist. Í fyrsta lagi þarf að muna að nota sterkt munnskol áður en maður mætir á vettvang. Í öðru lagi er mikilvægt að ausa sig vel af rakspíra eða ilmvatni. Í þriðja lagi, og þetta er allra mikilvægast, verður maður að muna að halda kjafti. Heimskulegur vaðallinn í drukknum manni er nefnilega þess eðlis að engin ilmefni ná að breiða yfir drykkjurausið.

Svarthöfði er nú bara að rifja þessi þjóðráð sín upp núna vegna þess hversu fólki er tíðrætt um ölvun á Alþingi þessi dægrin. Í raun er Svarthöfða samt fyrirmunað að skilja allt þetta fár í kringum það að alþingismenn skuli stundum kíkja létt marineraðir í vinnuna. Miðað við allan fíflaganginn sem alþingismenn komast upp með bláedrú bendir nefnilega ekkert til þess að þeir geti mögulega sinnt skyldum sínum verr draugfullir. Sérstaklega ekki ef þeir færu eftir þriðju reglu Svarthöfða um ölvun á vinnustað og grjóthéldu kjafti. Stjórnarandstaðan myndi þannig til dæmis virka mun ábyrgari og gáfulegri ef hún mætti öll eins og hún legði sig blindfull í vinnuna og sæti bara vel lyktandi og þögul í sætum sínum.

Illu heilli virðast þó stjórnarliðar vera meira fyrir að mæta slompaðir á vaktina. Kannski vegna þess að þeim leiðist hreinlega bara í vinnunni sem gengur aðallega út á að hlusta á hysterískar karlkyns framsóknarmaddömur þenja sig sólarhringum saman. Svarthöfði veit af eigin reynslu að maður verður aldrei jafn vínþyrstur og þegar maður þarf að hanga með leiðinlegu fólki. Þess vegna eru nær undantekningarlaust allir útúrdrukknir á skemmtistöðum. Áfengi er magnað deyfilyf sem slær ótrúlega vel á leiðindi.

Stjórnarliðinn Sigmundur Ernir Rúnarsson kolféll á Svarthöfðaprófinu þegar hann kom hress og vel rakur á kvöldfund í þinginu ekki alls fyrir löngu. Svarthöfði gefur sér að þingmaðurinn hafi lyktað vel en hann klikkaði á grundvallaratriðnu og fór að blaðra. Og blaðra og blaðra þannig að honum vafðist tunga um tönn og þingheimur áttaði sig á „aujabrai" að hann væri vel íðí. Andstæðingar hans sáu sér vitaskuld leik á borði og sáu til þess að þingmaðurinn flækti sig vel í snöru drykkjubömmersins. Eðlilega enda eiga þeir sem þurfa að tjá sig undir áhrifum í vinnunni ekkert annað skilið en að vera teknir aðeins á beinið.

Svarthöfði skilur því að sama skapi ekkert í hvernig þessu háheilaga liði í Kastljósinu datt til hugar að ætla að SER-a Ögmund Jónasson upp og gera þennan grandvara og strangheiðarlega stjórnmálamann að einhvers konar róna fyrir þær sakir einar að mæta í vinnuna til þess að greiða atkvæði og hafa vit á því að þegja. Þar fyrir utan getur Svarthöfði engan veginn flokkað það sem ölvun að drekka eitt hvítvínsglas með mat. Ekki einu sinni þótt glösin hefðu verið tvö. Sjálfur telur Svarthöfði drykki sína yfir mat í flöskum en ekki glösum og hefur ekki enn fyrirhitt þann mann íslenskan sem verður ölvaður af einu glasi. Slíkt gerist kannski hjá stöku Grænlendingi en ekki Íslendingum.

Þetta sér allt skynsamt fólk í hendi sér og þess vegna hafa pólitískir andstæðingar Ögmundar ruðst fram hver um annan þveran til þess að koma honum til varnar. Hægrimenn eru nefnilega ansi hreint glúrnir þegar kemur að áfengisneyslu og vita hvað má og hvað má ekki. Þórhallur Gunnarsson virðist hins vegar vera búinn að koma sér upp litlum AA-fundi í ritstjórn Kastljóssins þar sem allan skilning á hófdrykkju skortir.

Svarthöfði gefur sér í það minnsta að andstaða Ögmundar við Icesave hafi ekkert með skjaldborg íhaldsins um hann að gera. Þetta er bara spurning um að skilja hvenær drykkja verður að bömmer og hvenær ekki.