Svarthöfði hjó eftir þeim ummælum Ögmundar Jónassonar í síðustu viku að þó að hann hefði hælt nýrri bók Styrmis Gunnarssonar, Umsátrinu, þá þýddi það ekki að hann væri farinn að daðra við Sjálfstæðisflokkinn. Ögmundur skrifaði dóm um bók Moggaritstjórans fyrrverandi í nýjasta hefti tímaritsins Þjóðmála og telur bókina um margt góða. Svarthöfði tók eftir því að þingmanni vinstrigrænna fannst það skrítið að það eitt að hann talaði vel um bók eftir fyrrverandi ritstjóra Morgunblaðsins og náinn samverkamann Davíðs Oddssonar væri nægjanleg ástæða til þess að einhverjir netverjar vildu meina að Ögmundur væri hallur undir Sjálfstæðisflokkinn.

Í furðu Ögmundar er mikill sannleikur að mati Svarthöfða. Hann skilur ekki hvernig hægt er að gagnrýna það að hann hæli bók eftir sjálfstæðismenn eingöngu á þeim forsendum að hann sjálfur sé á öndverðum meiði við þá og geti því ekki hælt þeim sem tengjast flokknum fyrir það sem þeir gera vel. Þeim sem hugsar á þann hátt sem Ögmundur gagnrýnir hefði því líklega ekki fundist neitt athugavert við það ef Ögmundur hefði skrifað svipaðan ritdóm um bók með sama inntaki og bók Styrmis, nema að vinstrimaður væri höfundurinn í stað Moggaritstjórans fyrrverandi. Þannig snýst umræðan ekki um gildi bókarinnar sem hefur verið skrifuð og þann ritdóm sem skrifaður er heldur snýst hún um að eitthvað bogið hljóti að vera við hólið þar sem ritdómarinn er á öndverðum meiði við höfundinn.

Svarthöfði sér ekkert athugavert eða bogið við það að vinstrimaður geti hælt sjálfstæðismanni fyrir það sem hann gerir vel og öfugt. Gildi verka mannanna hlýtur í einhverjum tilfellum að vera hafið yfir allan vafa, hvort sem þau eru góð eða slæm. Þannig hefði verið galið af einhverjum að ætla að gagnrýna Björn Bjarnason, þáverandi menntamálaráðherra, fyrir að stuðla á sínum tíma að fríum landsaðgangi að öflugu rafrænu gagnasafni á vefnum hvar.is einfaldlega á þeim forsendum að hann tilheyrir einum flokki en ekki öðrum. Sá gerningur Björns er nákvæmlega jafn góður og ef Katrín Jakobsdóttir úr VG hefði opnað vefinn. Að vilja ekki hæla einhverjum sem er á öndverðum meiði í stjórnmálunum er barnaskapur eða jafnvel helber heimska að mati Svarthöfða. Allt er metið sem gagnrýnivert og illt úr hinni pólitísku áttinni.

En hitt gildir þó vitanlega líka: Að einstaklingur hlýtur að mega gagnrýna þá sem eru í sama pólitíska liðinu og hann sjálfur ef þeir gera eitthvað sem hafið er yfir allan vafa að telst slæmt. Þannig má segja að aðkoma Bjarna Benediktssonar, formanns Sjálfstæðisflokksins, að fjárfestingum Wernerssona í Asíu og Bretlandi sé gagnrýniverð, sama hvar í flokki menn eru. Það er hlutlægt séð óheppilegt að stjórnmálamaður eins og Bjarni sé í milljarðabraski samhliða störfum sínum fyrir almenning. Þessi staðreynd er óháð öllum pólitískum flokkadráttum. Hið sama hefði gilt ef Jóhanna Sigurðardóttir eða Katrín Júlíusdóttir hefðu verið í þeim sporum Bjarna að veðsetja hlutabréf í félagi sem stóð í milljarðamakki með útrásarvíkingum. Hér gildir engu hvar menn standa í pólitík.