Svarthöfði man þá tíð þegar ekkert var betra en að vera Íslendingur. Þetta var hamingjusamasta, fallegasta, sterkasta og ríkasta þjóð í heimi. En nú eru meira að segja Grikkir farnir að lýsa því yfir að þeir séu engir Íslendingar.

Allt sem við gerðum gekk upp. Eiður Smári spilaði með Barcelona, Íþróttaálfurinn var elskaður af heimsbyggðinni og deCODE veitti von um eilíft líf heimsbúa og ríkidæmi Íslendinga. Við náðum meira að segja að selja genin okkar. Norðurljósin voru næst! Við vorum sölumenn dauðans.

Svo varð allt íslenskt eins og ísinn, sem bráðnar við að koma til útlanda. DeCODE fór á hausinn og genin okkar urðu aftur verðlaus. Eiður Smári var settur á bekkinn í smáborginni Mónakó. Og sjálfur Íþróttaálfurinn hrapaði á hausinn úr loftskipinu sínu, eftir að hafa fengið sent gluggaumslag með þriggja milljarða króna rukkun.

Vissulega féllu bankarnir, en Kári Stefánsson og Íþróttaálfurinn komust áfram á eigin verðleikum. Varla hefði Kári annars fengið 12 milljónir í mánaðarlaun, þrátt fyrir stórfellt tap í meira en áratug samfellt. Ekki hefði Davíð Oddsson látið samþykkja ríkisábyrgð á hugmyndina hans nema hún hefði verið skotheld. Íþróttaálfurinn var hin fullkomna formúla. Magnús Scheving færði börnum heilbrigðan boðskap og mæður um allan heim litu hann hýru auga. Hoppandi álfar í ljósbláum spandex-göllum eru reyndar ekki ímynd karlmennskunnar, en þar sem þessi var íslenskur var hann bæði myndarlegri og sterkari en aðrir álfar. Það er þó ekki nóg þegar loftskipið manns lendir í Hindenburg-slysi.

Nú er öld stórbrotinna afreka Íslendinga liðin undir lok. Við erum aftur orðin eins og sérstæða rollukynið við Tálknafjörð, sem þykir helst merkilegt fyrir að geta lifað villt uppi í fjalli við verstu aðstæður.

Við eigum þó fiskinn og orkuna, segja ráðherrarnir. Hvað er betra en gufustrókar úr iðrum jaðrar og brennisteinsfnykur í bland við fiskifýlu? Vissulega hljómar þetta eins og sjálft helvíti, en eins og ráðherrarnir segja eigum við svo sveigjanlegan mannauð. Enginn mannauður hefur betri aðlögunarhæfni, enda tekur enginn mannauður í heiminum inn meiri þunglyndislyf en Íslendingar. Ef lífið fer að snúast um jafnfáfengilegan hlut og saltfisk svara Íslendingar um hæl: Sjúddirarí rei!

Svarthöfði er kominn á fremsta hlunn með að taka inn þunglyndislyf til að vera í takti við þjóðina. Þannig gæti honum liðið eins og hann lifði í Latabæ. Líf hans myndi snúast um að fara í ræktina. Einu áhyggjurnar yrðu að Glanni glæpur nái að troða í hann nammi. Þjóðin er nefnilega íþróttaálfur inn við beinið. Útlitsdýrkunin er á háu stigi, okkur finnst stórmerkilegt að vera sterk, við bjuggum okkur heimili í skýjaborg og fáum alltaf sjokk þegar við erum beðin um að borga af lánum