Sé eitthvað að marka skoðanakannanir sem gerðar eru um þessar mundir er helsta niðurstaða þeirra að Íslendingar eru grjótheimskir og líklega allra þjóða vitlausastir. Samkvæmt könnun sem Markaðs- og miðlarannsóknir gerði fyrir Viðskiptablaðið á dögunum var Davíð nokkur Oddsson oftast nefndur til sögunnar þegar spurt var hver ætti að leiða Íslendinga út úr efnahagskreppunni.

Um þessa niðurstöðu er varla hægt að hafa nokkur orð án þess að grípa til hallærislegra líkinga á borð við brennuvarginn sem stjórnar slökkvistarfinu eða einhverjar aðrar álíka hallærislegar efnahagshrunsklisjur. Svarthöfða dettur ekkert annað í hug en að vitna beint í þann mikla andans jöfur Sigurð A. Magnússon sem hrópaði uppyfir sig „Mamma mía! Mamma Mía!“ í útvarpsviðtali við Sverri Stormsker fyrir nokkrum árum þegar Davíð Oddsson og Hannes Hólmstein bar á góma. Sigurður fylgdi upphrópun sinni svo eftir með því að lýsa því yfir að íslenska þjóðin ætti það skilið sem hún kysi ítrekað yfir sig og í raun væru kosninganiðurstöðurnar kjörtímabil eftir kjörtímbil til vitnis um að Íslendingar væru ömurleg þjóð.

Svarthöfði þarf nú að hella á sig nokkrum tvöföldum romm í kók áður en hann gengur svo langt að segja þjóð sína ömurlega en mikið ósköp er hún aumkunarverð, þrælslunduð og niðurbarin þjóðin sem dettur ekkert sniðugra í hug en að kalla aftur á kvalara sinn þegar hún liggur óbætt hjá garði. Svarthöfði getur samt næstum því skilið að í örvæntingu sinni kalli þjóðin á dávaldinn mikla með sólgleraugun á ögurstundu. Með sjónhverfingum og sannfæringarkrafti táldró Davíð hjörðina að brún hengiflugsins og því er í sjálfu sér fátt athugavert við að blessaður manskapurinn telji hann geta dregið fallið á langinn.
Trú múgsins á Davíð á sér svo djúpstæðar og furðulegar skýringar að þótt útlendingum, með fullu ráði og rænu, hljóti að þykja þetta sæta mikilli furðu þá getur Svarhöfði alveg skilið þetta. Maður þarf auðvitað fyrst og fremst að vera Íslendingur til þess að skilja það sem gerjast í kýrhaus þjóðarinnar.

Svarthöfði kann hins vegar enga rökrétta skýringu á því að Sjálfstæðisflokkurinn skuli nú mælast flokka stærstur í Þjóðarpúlsi Gallups aðra en þá að 33 prósent þjóðarinnar séu snarsúrrandi snældugeðbiluð.Fingraför sjálfstæðismanna, einkavinavæðingar þeirra og nýfrjálshyggju á veðhlaupahestasterum eru út um allt á löngu og ljótu syndaregistri hrunsins mikla.

Í rústabjörguninni á Alþingi hefur sjálfstæðisfólk svo kosið að hegða sér eins og fábjánar í bæjarleyfi af vitlausraspítala. Hringsnúast í kringum sjálfa sig og ringlaðan silfurskeiðarformanninn sem veit varla hvort hann er að að koma eða fara eða í hvorn fótinn hann á að stíga. Pólitískir vindhanar gala ekki lengur bara í Samfylkingunni eftir að sjálfstæðismenn völdu einn slíkan úr sínum hópi til þess að leiða flokkinn.
En 33 prósent þjóðarinnar telja að Bjarni Ben og hrunsfólkið hans sé rétti mannskapurinn til þess að koma þjóðarskútunni á lygnan sæ þrátt fyrir allt sem á undan er gengið og þá staðreynd að ef snefill af sjéntílmennsku leyndist í beinagrind Sjálfstæðisflokksins þá myndi hann fara þegjandi og hljóðalaust í í það minnsta 12 ára stjórnarandstöðu og hafa vit á að grjóthalda kjafti í þrjú kjörtímabil.

Kannski eiga þessi 33 prósent Íslendinga fullt af peningum í skattaparadísum og eru bara í góðum málum en samkvæmt meistara Hannesi Hólmsteini eru skattaparadísir ekki alltaf skálkaskjól heldur geta þær verið griðarstaður óvinsælla minnihlutahópa.

Ef tölur Gallup eru virkilega réttar þá má nú sennilega fara að taka undir með Sigurði A., hrópa á mömmu míu og viðurkenna að við erum ömurleg þjóð. Einfaldlega vegna þess að sé þetta rétt þá er deginum ljósara að Íslendingar hafa ekki fengið nóg og vilja meira af því sama og þá blasir við að við áttum hrunið og allt sem á eftir fylgdi svo fullkomlega skilið.
Mamma mía!