Alls voru gefin út 25 hefti af íslenskri fyndni um miðbik síðustu aldar. Til eru þeir sem veltast úr hlátri yfir húmornum í þessum ritum, aðallega þó vegna þess hve illa hann hefur staðist tímans tönn. Svarthöfði hefur einstakt yndi af lestri þessara bóka en þær hafa verið ófáanlegar um langt skeið. 
Nú hefur skyndilega hlaupið á snærið hjá áhugamönnum um þessa gerð af gamanmálum. Staksteinar og leiðarar Morgunblaðsins eru um þessar mundir skrifaðir í anda þessarar sérstöku íslensku bókmenntahefðar. Þetta er nútíma íslensk fyndni. Sumir tala um aulafyndni en það er ósanngjarnt. Þetta er snilld. Hér skulu tekin nokkur nýleg dæmi um sígilda gamansemi hins nýja ritstjóra Moggans:

„Fluttur hefur verið inn þingmaður Möltu á Evrópuþinginu. Á hinu Evrópumeðvitaða Ríkisútvarpi er þessi ferð meðhöndluð sem stóratburður. Aðalverkefni þessa góða gests er að fræða Íslendinga um hve gífurleg áhrif einn Evrópuþingmaður af rúmlega sjö hundruð getur haft ... Þingmaðurinn sagði að Malta hefði fengið 77 undanþágur. Það hafði verið upplýst að Malta hefði fengið undanþágur varðandi sardínur, en það var ekki vitað fyrr að þær hefðu verið 77. Þannig að þetta er rétt mat hjá RUVEU. Þetta er stórmerkileg heimsókn.” Svarthöfði öskraði af hlátri við lesturinn. Malta og sardínur og RUVEU. Þvílík orðkyngi!

Og ritstjóri Nýmoggans dró ekkert af sér þegar hann raðaði saman snilldarsetningu um einn af uppáhaldsbloggurum sínum sem jafnframt er á launum hjá RANNÍS.
„Páll Vilhjálmsson blaðamaður er glöggur og veit lengra nefi sínu.” Svona skrifa aðeins snillingar.

Og áfram skal íslensk fyndni rakin. Nú er það Framsóknarflokkurinn sem verður fyrir nístandi háði hins orðheppna ritstjóra sem af hendir staksteinum af nákvæmni í höfuð minni spámanna.
„En nú hafa þeir framsóknarmenn tekið sér frí frá að slá keilur um stund og láta í staðinn slá út í fyrir sér. Þeir létu Alþingi Íslendinga kjósa fyrir sína hönd belgískan mann í bankaráð Seðlabankans, af því hann hefði svo sniðugar hugmyndir um hvernig mætti taka upp erlenda mynt, án þess að spyrja um leyfi. Framsóknarmenn vilja láta fljúga með Gros þennan aðra hvurja viku frá Brussel til Keflavíkur til að sjá um þessi mál Íslendinga, sem þeir telja landa sína ófæra um að sinna. Augljóst virðist að framsóknarmenn hafa ekki vitað hvar þeir gætu fengið upplýsingar um verksvið bankaráðsins. Er því rétt að benda þeim á íslenska lagasafnið. Þegar þeir hafa kíkt í það er rétt að þeir láti kjósa aftur fyrir sig. Í sárabætur geta þeir hent piparmy(i)nt í Gros, sem hann getur tekið upp sér til uppörvunar.”

Svarthöfði er kominn með magakrampa af hlátri. Gros og Piparmy(i)nt. Þetta er ekkert annað en löðrandi húmor sem verður að fá sinn heiðurssess í íslenskri bókmenntasögu.
Og enn streymir kímnin fram. Ritstjórinn orðheppni beinir spjótum sínum að Ólafi Arnarsyni, týndum sauði úr hjörð Sjálfstæðisflokksins, sem reyndi af vanmætti að skrifa Moggann og formann hans niður. Ólafur skrifaði bók án þess að hafa til að bera gáfur og stílfimi ritstjórans. Sá fékk á baukinn þegar hnitmiðuð staksteinahríðin dundi á höfði hans.

,,Ein bók stendur þó niðrúr," orti ritstjórinn og Svarthöfði í krampakenndum hlátri bókstaflega blindast af eigin tárum. Loksins nær hann skýrri sýn að nýju og les áfram. ,,Sú bók var kostuð til að koma á framfæri þeim sannindum að bankahrunið sé bara ekki þeim að kenna sem stjórnuðu bönkunum, því síður eigendum og helstu skjólstæðingum, sem voru oft ein og sama persónan, heldur liggi sökin auðvitað hjá þeim sem ekki skildu þá og skilja ekki enn, að á ferðinni voru vammlausir snillingar".

Þarf frekari sannana við? Flókið? Kannski óskiljanlegt? Nei, þetta er tær snilld. Að lokum eru það svipuhöggin sem Svarthöfði og allt hans hyski fá frá fyndnasta einstaklingi í Hádegismóum.

„Eitt sinn er lítilfjörlegt blað kom til umræðu í menningarlegum kaffiklúbbi varð einum þeim orðvarasta í hópnum á að segja að í sínum huga væri það blað skolp. Þegar hann sá að það kom nokkuð á sómakæra samdrykkjumennina ákvað hann að draga nokkuð í land. Sagðist hann sjá á svip þeirra að þeim þætti að fullsterklega væri að orði komist. En svo spurði hann hvort menn gætu ekki verið sammála um það að minnsta kosti að blaðið væri rörið sem skolpið fer um. Um það varð ekki ágreiningur.” Þetta er ekkert annað en fokking snilld. Þórbergur hvað? Ritstjórinn orðfimi verður umsvifalaust að fara á sama stall og íslensku þjóðskáldin. Loksins, loksins, er það sem Svarthöfða dettur helst í hug. Höfundur stafrófsins er fundinn.