Svarthöfði er búinn að lesa ansi margar bækur um bankahrunið og afleiðingar þess og bíður nú spenntur eftir því að komast yfir bókina Ævintýraeyjan eftir Ármann Þorvaldsson sem er sagnfræðingur sem stjórnaði banka í London og hélt partí með Djúran Djúran. Svarthöfði og Ármann eiga það sameiginlegt að vera miklir Djúran-menn og slíkt fólk er aldrei alslæmt. Það er þó ekki ánægja Svarthöfða með tónlistarsmekk Ármanns sem gerir hann spenntan fyrir Ævintýraeyjunni heldur fær Svarthöfði ekki betur séð á fréttum en þarna sé loksins komin bók um það sem sauðsvartur almúginn vill helst vita um bankakempurnar og útrásarvíkingana.

Við fylgdumst öll andaktug með gljálífi þeirra í góðærinu en Ármann virðist gera sér grein fyrir því að eftir hrunið er flottræfilsháttur hans og hinna í besta falli hallærislegur.
Svarthöfði vill fyrir alla muni fá innsýn í Dallas-lífið sem hann hefur aldrei fengið að njóta og auðvitað skemmtir það skrattanum í honum núna að í ljósi hörmunga síðasta árs er allt þetta útrásarlið með sína kampavínsklúbba og einkaþotur alveg yfirmáta glatað. Og Svarthöfði ætlar sér að hlæja að áður „fína og ríka“ fólkinu í bók Ármanns.

Ætla má að einhverjir góðærisspaðarnir hugsi félaga sínum, Djúran-manninum, þegjandi þörfina fyrir að vera að opna sig svona um allt þetta góðærisflipp en almenningur hlýtur að taka þessu framtaki fagnandi. Það er bara eitthvað svo erfitt að hafa samúð með öllum þessum kúlukeisurum sem nú standa berstrípaðir. Svarthöfði veit svo sem ekkert hvað Ármanni gengur til með játningum sínum en hann hegðar sér svolítið eins og hrekkjusvín og þar sem hann er að hrekkja rétta aðila er þetta fínt framtak.
Annað hrekkjusvín kom hingað frá Svíþjóð undir því yfirskyni að hann ætlaði sér að gera heimildarmynd um hrunið en virðist ekki síst bara hafa ætlað að gera útrásarmennina að fíflum með því að bregða sér í líki Auðuns Blöndal og „taka“ víkinganna með því að láta þá opna sig fyrir framan tökuvélar sem þeir höfðu ekki hugmynd um að væru í gangi.

Auðmönnunum finnst þetta ekkert fyndið og hugsa kvikmyndagerðarmanninum Helga Felixsyni þegjandi þörfina. Í samfélagi siðaðra manna er þetta heldur ekki til eftirbreytni en einhvern veginn finnst manni nú alveg að villidýrin í frumskógi græðginnar eigi inni fyrir því að vera strítt svolítið. Helgi virðist líka gera sér grein fyrir því að því er nú oft þannig varið að um leið og viðtalið byrjar formlega byrja menn að ljúga. Með því að láta eins og hrekkjusvín taldi Helgi sig kannski geta fest einhvers konar sannleika á filmu.

Svarthöfði efast að vísu um það og hann er í raun litlu nær eftir að hafa skoðað atriði úr földu myndavélinni hans Helga en það breytir því ekki að þessi óundirbúnu atriði voru fyndin. Svarthöfði gat því hlegið að auðmönnunum og það var gott. Hláturinn hreinsar sálina og ef fólk gerði meira af því að hlæja að trúðunum fyndi það síður hjá sér þörf fyrir að sletta málningu á hús og sýru á bíla.

Grínið og hrekkvísin eru sterkustu vopn þeirra sem vilja sjá réttlætinu fullnægt. Það virðist alveg blasa við að armur réttvísinnar er ekki langur og að fjárglæframennirnir eru utan seilingar hans en hinn langa arm hrekkvísinnar fær enginn flúið þannig að hrekkjusvínin fá plús í kladdann þessa dagana.