Hvað gerir maður við roskinn prest sem beitir óumbeðinni „sálusorgun“ gagnvart unglingsstúlkum, sem felst í kjassi, faðmlögum og yfirlýsingum um hvað hann sé nú skotinn í þeim? Ef maður er biskup Íslands þá býður maður prestinum 20 milljónir fyrir að taka pokann sinn.

Herra Karl Sigurbjörnsson á ekki sjö dagana sæla á biskupsstóli. Fólk streymir úr þjóðkirkjunni, Helgi Hóseasson er hinn nýi dýrðlingur alþýðunnar, og dómstólar dæma Karl fyrir brot á jafnréttislögum. Og nú þetta: 20 milljónir, takk fyrir, til að losna við að taka af röggsemi á málum Gunnars Björnssonar. Lætur einhver sér detta í hug að herra Sigurbjörn Einarsson hefði verðlaunað Gunnar með tugmilljóna starfslokasamningi?

Fjölskylda biskups ræður lögum og lofum í þjóðkirkjunni, sem einna helst minnir á eignarhaldsfélag. Framkvæmdastjórinn hefur hins vegar lítil tök á rekstrinum og ekki heldur þann myndugleika sem þarf á þessum síðustu og verstu tímum. Eins og þessi nýjasta fjárfesting hans í friði fyrir Gunnari Björnssyni ber svo vel með sér. Karl hefur vissulega titrandi og valdsmannslega rödd, eins og Sigurbjörn heitinn  - en hann hefur ekkert að segja.

Flóttinn úr þjóðkirkjunni, sem nú stendur varla undir því nafni lengur, hófst í tíð forvera Karls, hins mjög svo litríka og ögn umdeilda Ólafs Skúlasonar, en biskup hefur ekkert getað gert til að stöðva þá þróun af einfaldri ástæðu: Enginn hlustar á þann sem hefur ekkert að segja.

Þjóðkirkjan þiggur þúsundir milljóna úr ríkissjóði. Nú mun hluti af þeim peningum tryggja að séra Gunnar Björnsson geti frílistað sig næstu árin á kostnað almennings, annar hluti fer í að borga afglöp biskups vegna frændsemisráðninga.

En mest, langmest, fer auðvitað í að viðhalda þeirri tímaskekkju sem kallast þjóðkirkja en er það ekki.