Svarthöfði hefur mænt aðdáunaraugum á njósnara hennar hátignar, James Bond, frá því hann var krakki. Aðdáunin á 007, kempunni sem yfirvöld hafa úthlutað heimild til að drepa, hefur síst dvínað eftir að Svarthöfði varð fullorðinn. Hún hefur í raun aukist eftir því sem grái fiðringurinn magnast. Bond er nefnilega einhvern veginn með þetta allt sem hálfútbrunninn íslenskur karlmaður, með góðærisístru og myntkörfulán, þráir.

Bond er alltaf í toppformi, hefur aldrei áhyggjur af fjármálum og getur reykt og drukkið eins og hann lystir án þess að þurfa nokkurn tíma að þola þynnku eða stressa sig á lungnakrabba, æðaþrengslum og risvandamálum. Og svo veður þessi tjalli í konum án þess að hafa nokkuð fyrir því. Svarthöfði hefur því eðlilega oft skellt sér í smókinginn í dagdraumum sínum og hafið sig yfir kreppuna og Icesave-þrasið með hristan Martíní í glasi, fögur fljóð sér við hlið og frethólk með hljóðdeyfi í buxnastrengnum.

Svarthöfði er þó ekki veruleikafirrtari en svo að hann hefur alla tíð gert sér grein fyrir að fyrir honum verði njósnaralífið aldrei annað en fjarlægur draumur. Venjulegir Íslendingar verða ekki njósnarar frekar en geimfarar nema þeir flytji af landi brott strax í frumbernsku.

Eða það er að segja þetta hélt Svarthöfði þangað til hann las frétt DV í gær um óperusöngvarann Björn Ingiberg Jónsson sem er í Englandi að læra njósnir hjá NATO á vegum Varnarmálastofnunar. Að vísu var þessi frétt súrsæt fyrir Svarthöfða. Gleðifrétt að því leyti að hún færði Svarthöfða heim sanninn um að Íslendingum eru allir vegir færir þrátt fyrir hrun útrásarinnar. Fréttin var hins vegar niðurdrepandi þar sem Svarthöfði þarf nú að naga sig í handarbökin það sem eftir er ævinnar fyrir að hafa ekki farið í tónlistarnám í æsku. Þetta skrifast þó auðvitað fyrst og fremst á foreldra Svarthöfða sem vanræktu tónlistarlegt uppeldi hans af fullkomnu áhugaleysi en pískuðu hann frekar áfram í fótbolta. Sem gerði nú ekki mikið fyrir sjálfstraustið þar sem Svarthöfði er bæði kiðfættur og hjólbeinóttur og var því alltaf látinn vera í marki og hefur alla tíð síðan verið aftastur í lífinu.

Sé hins vegar allri gremju og öfundsýki í garð Björns Ingibergs sleppt sér Svarthöfði auðvitað snilldina í því að hann skuli sendur í njósnaraskóla NATO. Auðvitað verða allir góðir söngvarar að geta sungið. Meira að segja Sean Connery brast í söng í Dr. No og söng fyrir Ursulu Andress um hversu kósí það er að kúra sig undir mangótré. Svarthöfða þótti þetta kabarett-atriði í fyrstu Bond-myndinni alltaf yfirmáta hallærislegt og reyndi jafnan að gleyma því að Bond kynni að syngja. Hefði Svarthöfði verið með réttu ráði í gamla daga hefði hann sem sagt átt að gera sér grein fyrir því strax árið 1962 að hann gæti sungið sig inn í hinn seiðandi og dullarfulla heim alþjóðlegra spæjara.

Óbilandi sjálfstraust óperusöngvara er önnur staðreynd sem rennir enn frekar stoðum undir þá kenningu, sem nú er í hávegum höfð hjá Varnarmálastofnun, að þeir séu efni í súperspæjara. Hinn goðsagnarkenndi Kristján Jóhannsson er auðvitað besta dæmið en sjálfsöruggari maður hefur vart látið á sér kræla á Íslandi frá því sögur hófust. Kristján hefur líka einstakt lag á konum að þær eiga það til að roðna á brjóstunum í návist hans. Áhrif sem Svarthöfði minnist meira að segja ekki að Bond hafi haft á Bond-píurnar.

Hefði Kristján gengið í njósnaraskólann samhliða söngnáminu væri hann aðalgaurinn í njósnaheiminum í dag. Hann væri M og við þyrftum ekki að standa í þessu stappi við Breta um Icesave. Okkar maður væri búinn að baula eins og þokulúður á Gordon Brown og Darling og senda þá í skammarkrókinn með rauðar bringur. Það er því ekki seinna vænna en að við komum okkur upp okkar eigin njósnara og Svarthöfða segir svo hugur að sú ráðstöfun Varnarmálastofnunar að skóla hann Björn Ingiberg í spæjarafræðum eigi eftir að koma sér vel fyrir þjóðina í framtíðinni.