Ólafur Ragnar Grímsson hefur nú sannfært sjálfan sig um mikilvægi þess að hann láti fortíð sína liggja kyrfilega grafna á sex feta dýpi. Hann tekur forystu í úreltri leyndarhyggju með því að neita að birta 17  bréf sín í tengslum við meinta gerendur í efnahagsglæpum og aðdraganda efnahagshrunsins.

Í miðju efnahagshruninu lögðu sjálfstæðismenn mikla áherslu á að íslenska þjóðin horfði ekki í baksýnisspegilinn og leitaði alls ekki sökudólga. Ólafur Ragnar hefur hins vegar boðað að þjóðin hafi lærdóm að miðla til heimsbyggðarinnar. Í áramótaávarpi sínu sagði Ólafur Ragnar að draga þyrfti lærdóm af mistökum margra í aðdraganda hrunsins. „Það hef ég reynt að gera; meta heiðarlega hvernig ég gekk of langt í málflutningi og liðsinni við starfsemi íslenskra banka og fjármálafyrirtækja erlendis.“

Forsetinn leyfir því þjóðinni ekki að „meta hvernig hann gekk of langt“ í beinum eða óbeinum stuðningi sínum við útrásina. Forsetinn vill vera dómari í eigin máli. Í það minnsta hefur hann ekki lært af þessu öllu að vera heiðarlegri við þjóð sína, þótt það sé stærsta krafa almennings í eftirmálum hrunsins.

Ástæðan fyrir því að forsetanum tekst ekki að vera heiðarlegur, þótt hann reyni það, er að hann telur sig ekki mega birta samskipti sín við aðra þjóðarleiðtoga. Svo varðar það almannahagsmuni að birta þetta ekki. Þetta er staðlað svar stjórnmálamanna sem aðhyllast leyndarhyggju í eigin þágu.

Jóhanna Sigurðardóttir hefur birt bréfaskipti sín við Jens Stoltenberg, forsætisráðherra Noregs. Samt segir forsetinn að hann megi ekki birta bréf til þjóðarleiðtoga.

Margir líta þannig á að stjórnmál séu hætt að snúast um vinstri og hægri, heldur snúist þau nú um hvort stjórnmálamennirnir séu heiðarlegir eða óheiðarlegir. Steingrímur J. Sigfússon er til dæmis sá stjórnmálamaður sem nýtur trausts flestra þeirra sem kjósa hann ekki. Hann er af flestum talinn heiðarlegur.

Rannsóknarnefnd Alþingis hefur óskað eftir bréfum forsetans til rannsóknar. Samt vill forsetinn ekki leyfa almenningi að sjá þau. Kannski veit forsetinn að hann hefur ekki brotið nein lög. Mögulega voru bréfin lögleg, en siðlaus, og því liggi hagsmunir hans í leyndinni.

Forsetinn skrifaði meðal annars bréf til Björgólfs Thors Björgólfssonar árið 2002 og til forseta Búlgaríu árið 2005. Vitað er af útrás Björgólfs til Búlgaríu, en ekki er vitað hvað Ólafur Ragnar hafði að segja við forsetann á þeim tíma. Forsetinn skrifaði líka til emírsins í Katar. Bróðir emírsins er talinn hafa tekið þátt í sýndarviðskiptum, en ekki er vitað hvaða forsetinn hafði fram að færa. Forsetinn var flaðrandi upp um gerendur í meintum efnahagsglæpum og vill ekki leyfa fólki að komast að hinu sanna um aðkomu sína.

Hvað sem öllum vangaveltum líður er eitt ljóst. Forsetinn hefur eitthvað að fela.