Efnahagshrunið má að einhverju leyti rekja til heimskra, spilltra og máttlausra stjórnmálamanna sem voru meðal annars uppteknari við að ota sínum eigin tota og vina sinna frekar en að gæta almannahagsmuna. Eðli stjórnmálamanna hefur því miður lítið breyst eftir hrunið og þeir virðast síst skárri nú en áður þannig að í raun hefur sorglega lítið breyst til batnaðar í samfélaginu eftir efnahagshrunið.

Vissulega duttu nokkrir kjánar út af þingi eftir kosningarnar sem boðað var til í kjölfar Búsáhaldabyltingarinnar en eins og við var að búast komu nokkrir enn vitlausari inn í staðinn. Svarthöfði fagnaði því eðlilega ákaflega þegar hann rak augun í drög að siðareglum fyrir embættismenn og ráðherra á vef stjórnarráðsins þar sem hann eygði von um að Jóhanna Sigurðardóttir ætlaði að fara að gera gangskör í að siðvæða pólitíkina.

Þessi von dofnaði þó fljótt við lesturinn ekki síst þegar Svarthöfði hnaut um þessa málsgrein: „Ráðherra gætir þess að rýra ekki virðingu embættis síns með ámælisverðri framkomu, skeytingarleysi um lög eða virðingarleysi við manngildi og mannréttindi, s.s. með kaupum á kynlífsþjónustu.“ Þarf virkilega að banna ráðherrum, með sérstakri siðareglu, að leita á náðir vændiskvenna?

Einhvern veginn læðist sá grunur að Svarthöfða að þessi klausa sé til marks um að þessar siðareglur séu eintóm sýndarmennska og aum tilraun til þess að slá keilur í nafni pólitískrar rétthugsunar. Í fyrsta lagi er bannað með lögum, sem alþingismenn settu, að kaupa þjónustu vændiskvenna og varla þarf að banna embættisfólki að brjóta lög með sérstökum siðareglum. Er þá ekki líka réttast að taka fram í siðareglunum að ráðherrum og starfsfólki stjórnarráðsins sé óheimilt að keyra yfir börn á gangbrautum og stela hangikjötslærum úti í búð?

Þótt Svarthöfði sé tilbúinn til þess að trúa ýmsu upp á ráðherra og embættismenn er hann handviss um að stjórnsýslan sé ekki svo menguð af körlum sem hneigjast til vændiskvenna að ástæða sé til þess að tiltaka þetta sérstaka lögbrot í siðareglum. Maður gefur sér meira að segja að embættisliðið hafi rænu á því að láta mellurnar eiga sig á ferðum sínum um lönd þar sem vændi er leyfilegt þar sem pólitísk spilling grasserar almennt ekki neðanþindar hjá Íslendingum. Hún liggur annars staðar. Þetta ákvæði hlýtur því að vera brandari. Hann er að þá að vísu frekar lélegur þar sem ætla má að restin af þessum reglum sé sambærilegt djók.

Almenningi gefst kostur á að koma með athugasemdir og ábendingar við þessi drög áður en Jóhanna biður Alþingi að staðfesta siðareglurnar. Svarthöfði ætlar að nota tækifærið og leggja til að ráðherrum og embættismönnum sé með öllu bannað að láta eins og fífl og taka eigin hagsmuni og flokka sinna fram fyrir þjóðarhag. Þá er ráðherrum og embættismönnum með öllu bannað að ljúga, hagræða sannleikanum og hygla vinum sínum, ættmennum og kunningjum.

Látum mellurnar liggja milli hluta í þessu sambandi í trausti þess að hyski sem kaupir sér aðgang að líkömum annars fólks sækist almennt eftir frama á öðrum vettvangi en í stjórnsýslunni og að embættisfólk telji sér almennt skylt að fara að almennum hegningrlögum eins og við hin.

Þá má hæglega súmmera siðareglurnar upp í eina setningu sem jafnvel treggáfuðustu pólitíkusar og embættismenn geta munað:  Ráðherrum og embættismönnum er með öllu óheimilt að hegða sér eins og asnar.