Svarthöfði er kominn með krónískt ógeð á íslenskri pólitík og þjóðmálaumræðu almennt. Tilbreytingarleysið er óbærilegt og ber vott um vítavert kæruleysi íslenskra stjórnmálamanna sem leyfa sér endalaust að láta eins og fífl og hjakka í sama farinu á hættutímum þar sem aldrei hefur verið jafn mikilvægt að láta hendur standa fram úr ermum. Hér er allt að fara til fjandans en samt gerist ekki neitt og fréttirnar eru meira og minna alltaf þær sömu, með smávægilegum tilbrigðum, dag eftir dag og viku eftir viku.

Það sem gengur endalaust í hringrás eilífðarinnar á Íslandi er í stuttu máli þetta: Ríkisstjórnin er svo gott sem sprungin en Jóhanna og Steingrímur ganga samt í takt, Ögmundur er prinsippmaður, sjálfstæðismenn kenna öllum nema sjálfum sér um hrunið og afleiðingar þess, Icesave er í hnút, framsóknarmenn gera sig að fíflum á hliðarlínunni og allar hreyfingar Hreyfingarinnar enda með ósköpum.

Í raun er ekkert nýtt í þessu annað en að Ögmundur er orðinn lifandi dæmi um hversu svokallaðir prisippmenn geta verið stjarnfræðilega leiðinlegir í háleitu hugsjónaflippi sínu. Hitt er allt gömul saga. Sjálfstæðismenn hafa alltaf verið góðu gæjarnir í sínum sturlaða hugarheimi, framsóknarmenn eru sem fyrri daginn tækifærissinnuð hirðfífl og taktur Jóhönnu og Steingríms er falskur þar sem flokkar þeirra eiga jafn mikla samleið og arabar og Ísraelsmenn.

Fram eftir sumri virtist þessi dauðadæmda hringavitleysa samt vera línulaga og Svarthöfði og fleira fólk gerði sér grillur um að þetta lánlausa lið sem vermir stólana á Alþingi myndi að lokum komast eitthvað áleiðis. Þrautleiðinleg umræðan reyndist svo vera nákvæmlega eins og hægfara rútuferð til Keflavíkur. Ekkert markvert ber fyrir augu á leiðinni og þegar á áfangastað er komið er heldur ekkert að sjá.

Þegar úttauguð þjóðin taldi sig vera komna á draugfúlan áfangastað ákváðu pólitíkusarnir hins vegar að gefa aftur í og halda fíflaganginum áfram. Og nú erum við ekki lengur á eilífri og leiðinlegri leið til Keflavíkur heldur erum við föst í hringtorginu við Hveragerði. Hringtorgið þar er svosem ekkert verra en önnur hringtorg. Það er að segja að því gefnu að maður hafi rænu á því að koma sér út úr því.

Þetta er ekkert voðalega flókið. Maður getur skotist út í fyrstu beygju og farið til Þorlákshafnar. Eða tekið þá næstu og endað á Selfossi. Sleppi maður Selfossi getur meður skellt sér í Hveragerði eða bara farið heilan hring og farið aftur beint til baka til Reykjavíkur. Nú má örugglega deila endalaust um hver þessara staða sé skemmtilegastur eða heppilegastur en það eitt er víst að þeir eru allir betri en að keyra endalaust í hringi á torginu. Það gera engir nema hálfbjánar og svo undarlega vill til að stjórnmálastéttin sem getur ekki sameinast um nokkurn skapaðan hlut, síst af öllu að reyna að bjarga Íslendingum úr ógöngunum, getur verið á einu máli um að það sé sniðugast að keyra sama hringinn í Hveragerði aftur og aftur.

Á meðan fíflin halda hringsólinu áfram er þjóðin að drepast úr hræðslu og leiðindum en hefur svo sem ekki við neinn nema sjálfa sig að sakast. Við kusum hringekjufólkið yfir okkur og eigum ekkert betra skilið en að engjast með þeim við Hveragerði í hringavitleysunni þar sem skemmtiatriðin byggja á prinsippum, lýðskrumi, afneitun og sjálfsblekkingum.