Svarthöfði er hugfanginn af tvískiptingu mannshugans í raunveruleika og hugsjónir. Í stuttu máli snýst raunveruleikinn um það sem er og verður að vera samkvæmt lögmálum heimsins, en hugsjónir snúast um það sem við viljum að sé. Við viljum til dæmis fullkominn jöfnuð meðal manna, en raunveruleikinn hefur ekki boðið upp á þann möguleika, í það minnsta fram að þessu. Út frá þessari skilgreiningu hefur Svarthöfði haft sérstaklega gaman að hugsjónamönnum sem finna sjálfan sig í allt öðrum raunveruleika en hugsjónir þeirra bjóða, og það algerlega af sjálfsdáðum.

Íslenskir mótmælendur eru frábært dæmi um hugsjónamenn sem brjóta gegn eigin hugsjónum. Í það minnsta flestir þeirra vilja "fá allt upp á borðið", auka gegnsæi, hrinda burt þeim sem gera mistök, ljóstra upp um misyndismenn og umfram allt fá allar mikilvægar upplýsingar fram í dagsljósið. Hins vegar eru engir á Íslandi ötulli en mótmælendur í því að fela, hindra gegnsæi, gera mistök, hylma yfir með misyndismönnum og koma í veg fyrir að upplýsingar komist upp á yfirborðið.

Til að byrja með hefur stór hluti mótmælenda þann háttinn að fela andlit sitt svo enginn viti hverjir þeir eru. Þannig geta þeir gert alls kyns óskunda án þess að fólk viti hverjir þeir eru. Þá hafa mótmælendur ekki ljóstrað upp um það hver kastaði múrsteini í andlitið á lögregluþjóni, með þeim afleiðingum að hann kinnbeinsbrotnaði. Mótmælendurnir eru sérstaklega viðkvæmir fyrir því að fá á sig piparúða, en þeir grípa ekki til neinna aðgerða gegn eigin meðlimum sem beita saklausa lögregluþjóna og tæknimenn Stöðvar 2 ofbeldi, þegar þeir gera ekkert annað en að vinna sína vinnu. Ekki er heldur langt síðan að Hörður Torfason, maður ársins, neitaði að upplýsa hverjir skipuðu stjórn mótmælendahóps hans.

Eitt er að mótmælendur beiti skrílslátum til að hrella yfirvöld, en annað er þegar sjálfskipaðir siðameistarar brjóti gegn eigin siðareglum í bland við predikanirnar. Eins og prestur sem guðlastar. Þannig varð Svarthöfða afar hverft við þegar Sigmundur Ernir Rúnarsson fréttaþulur lýsti því yfir við Vísi.is að það hefði hlakkað í ákveðnum þáttarstjórnanda Ríkissjónvarpsins þegar mótmælendur réðust gegn Stöð 2. Flestum varð ljóst að þetta var ekki Ragnhildur Steinunn Jónsdóttur, sem þó lá saklaus undir grun, heldur hinn þáttarstjórnandi Sjónvarpsins, Egill Helgason.

Sigmundur Ernir er sem fréttamaður, eða fréttalesari í það minnsta, bundinn af þeim reglum að halda engu fram nema hann geti staðið við það. Kjarninn í ásökun Sigmundar var að Egill Helgason hafi verið ánægður með að Stöð 2 hefði lent í hremmingum. Þannig lýsti hann Agli sem meinhæðnum manni, sem geðjaðist að ofbeldi gegn samkeppnisaðila. En þetta var ekki alls kostar rétt, eða í það minnsta var ekki hægt að sanna þessa tilfinningu upp á Egil Helgason. Því situr Egill saklaus undir ásökuninni, með tilheyrandi óréttlætanlegum skaða fyrir trúverðugleika hans. Eftir stendur að fréttalesarinn, boðberi sannleikans, braut gegn eigin siðareglum með því að dreifa meiðandi ósannindum um samkeppnisaðila sinn. Og auðvitað á eftir að koma í ljós hvort Sigmundur hafi sagt ósatt þegar hann sagði tjón Stöðvar 2 nema milljónum króna þegar einn kapall fór í sundur,  það er að segja ef fréttastofa hans kýs að ljóstra upp um það.

Gamalgilt orð yfir hugsjónamann sem traðkar á eigin boðskap til að koma honum á framfæri er hræsnari. Hins vegar mætti líka horfa þannig á að tilgangurinn helgi meðalið. Með illu skal illt út reka. Þá er spurning hvort eitthvað beinlínis "illt" sé við lýði í íslensku kerfi eða ekki. Og loks mætir okkur vítahringurinn. Ef mótmælendur nota illt til að reka burt illt, þarf þá ekki eitthvað annað illt til að reka þá sjálfa burt, ef illt skal með illu burt reka yfirhöfuð?