Björn Bjarnason dómsmálaráðherra er einstaklega réttsýnn og rökfastur maður þar sem kemur að vinum hans og vandamönnum. Í ráðherratíð sinni hefur hann á stundum neyðst til þess að taka erfiðar og umdeildar ákvarðanir þar sem hann gætir þess vandlega að sjálfstæðismönnum á umsóknaferli sé ekki mismunað. Ráðherrann hefur hvað eftir annað staðið eins og klettur í hafi undir brotsjóum. Þannig var það þegar hann lét skipa son Sjálfstæðisflokksins sem dómara á Norðurlandi og Austurlandi. Sonurinn var sem klæðskerasniðinn í starfið þótt matsnefnd teldi hann einna sístan kost þeirra sem sóttu um. Björn sá í gegnum skepnuskap nefndarmanna sem áttuðu sig ekki á mannkostunum. Hann fékk starfið.
Þegar staða fangelsismálastjóra losnaði var augljóst hver hentaði þar best. Páll Winkel, sonur ritara ráðherrans, var langbesti kosturinn. Björn þurfti enga matsnefnd til að átta sig á því. Þau óþægindi fylgdu hinum augljósa kandídat að hann hafði verið áminntur í starfi sem lögreglumaður fyrir að vera á rúntinum á milli samkvæma með vini sína. Kópavogslöggan Páll þurfti auðvitað að bregða sér út úr bænum með félagana. Partíin voru víðar en í Kópavogi. Svo óheppilega vildi til að samstarfsmaður Páls taldi háttalag hans óviðeigandi og lét yfirmann vita. Sá gaf Páli áminningu. Síðan var gripið til viðeigandi ráðstafana. Uppljóstrarinn var útilokaður frá starfi innan lögreglunnar og framabraut Páls var tryggð. Hann varð síðar aðstoðarríkislögreglustjóri og starfaði þar náið með Haraldi Johannessen ríkislögreglustjóra sem hafði óvart lent í því að hóta heildsala lífláti. Hótunin var skjalfest en það tókst að koma henni í pappírstætarann eins og áminningu Páls. Ráðherrann kaus að taka réttan vinkil á Winkel sem lært hafði sína lexíu af ógöngunum milli Kópavogs og Reykjavíkur.

Björn ráðherra veit sem er að það á að horfa á bjartari hliðar einstaklinganna en leiða þær dekkri hjá sér. Þannig hafa spilafélagar leiðtoga ráðherrans átt greiða leið inn í Hæstarétt og dómstóla þar sem réttsýni þeirra fær verðugan vettvang. Brotamenn í samfélaginu geta treyst því að eiga skjól hjá vinum Björns sem dæma þá fyrst og hýsa síðan í fangelsum landsins. Skuggaleg fortíð vinanna er látin hverfa og björtu hliðarnar fylla ferilskrárnar. Það er í raun sorglegt að ráðherrann Björn skuli nú hrökklast úr starfi vegna byltingar vinstri-grænna. Ekki er víst að arftakinn í ráðuneytinu sé sama sólskinsbarnið og sá sem nú er á förum inn í ævikvöldið. Dómsmálaráðherra landsins verður að búa að þeirri réttsýni að allir sjálfstæðismenn eiga rétt á því að fortíð þeirra fái að hvíla í friði gleymskunnar.