Brottrekstur Sigmundar Ernis Rúnarssonar veitti þjóðinni innsýn í einstaka vídd í íslensku samfélagi, sem á engan sinn líka í heiminum. Hann leiddi okkur í sannleikann um að við höfum lifað í ofurveruleika.
„Ég er loksins laus undan oki auðjöfra,“ sagði Sigmundur Ernir, feginn brottrekstrinum. Þegar nánar var spurt sagðist Sigmundur alls ekki hafa verið undir oki auðjöfra. Hann hafði bara haldið að fólk trúði því almennt að hann væri fulltrúi auðvaldsins, vegna þess að hann væri starfsmaður Stöðvar 2, sem er í eigu Jóns Ásgeirs Jóhannessonar, sem er tákngervingur auðvaldsins.

Sigmundur Ernir er táknmenni. Hann er það sem fólk trúir að hann sé. Þess vegna gat hann losnað undan einhverju sem var ekki til í raun og veru. Þetta var ímyndarlegt ok manns sem losnaði á ofurraunverulegan hátt undan einhverju sem ekki var til.

Kenning heimspekingsins Baudrillards um ofurraunveruleika gefur frábæra lýsingu á íslensku þjóðfélagi. Hún lýsir því hvernig mörk raunveruleika og ofurveruleika afmást í þróuðum samfélögum, þar sem fólk fær flestar sínar upplýsingar í gegnum fjölmiðla. Við sjáum sjaldnast hvað gerist í raun og veru, heldur fáum það matreitt af fjölmiðlunum. Þess vegna telur landsbyggðar- og úthverfafólk að það sé mun meira ofbeldi í miðborg Reykjavíkur, heldur en íbúar miðborgarinnar, sem þekkja það af eigin raun. Margmiðlunin breytir reynslu okkar og skynjun á raunveruleikanum, sem breytist þá í téðan ofurveruleika.

Geir Haarde lifir til dæmis í þeim ofurveruleika að hann sé traustur forsætisráðherra, á meðan hann lítur út fyrir að vera það. Í aðdraganda bankahrunsins hélt hann að bankarnir væru í fínu lagi á meðan hann gæfi út yfirlýsingar um það. Hann hélt að krónan væri í góðu lagi, svo lengi sem hann segði að hún myndi styrkjast. Þess vegna gerði hann ekkert, en talaði bara, þegar þjóðfélagið stefndi í þrot. Geir gefur út yfirlýsingar sem brjóta augljóslega í bága við raunveruleikann, af því að hann telur sig geta viðhaldið ofurveruleikanum. Erlendir fjölmiðlamenn fylgdust til dæmis með sallarólegum forsætisráðherranum gantast í hægðum sínum í miðju efnahagshruni, og göptu af undrun. Og stjórnarsamstarfið er traust, sagði Geir síðast.

Ingibjörg Sólrún hélt að íslenska efnahagskerfið væri ógurlega sterkt á meðan hún næði að telja fólki trú um það. Þess vegna fór hún með Sigurði Einarssyni Kaupþingsstjóra til Kaupmannahafnar til að reyna að heilaþvo Dani síðasta vetur. Af sömu ástæðu fór hún í forsíðuviðtal í Viðskiptablaðinu í lok ágúst með orðunum „hér er engin kreppa“.

Hver stjórnmálamaðurinn á fætur öðrum gagnrýndi heiðarlegt fólk fyrir að „tala niður“ krónuna og hlutabréfaverðið. Því þeir voru sannfærðir um að á meðan eitthvað liti vel út væri það raunverulega í lagi.
Bankamennirnir okkar héldu að gríðarleg hagsæld fylgdi því að láta tölurnar í bókhaldinu líta vel út. Þeir bjuggu til viðskiptavild og notuðu alls kyns kúnstir til að reisa ofurveruleikann um íslenska efnahagsundrið. Fjármálaeftirlitið hélt að það hefði ríkari skyldu til að viðhalda ofurveruleika viðskiptalífsins, heldur en raunveruleikanum. Þess vegna höfðu þeir alltaf samband við Danske Bank fimm mínútum eftir gagnrýni Dananna, og fullyrtu að allt væri í himnalagi. Og gáfu svo út álagsskýrslu.

Seðlabankinn okkar er hámarkið. Hann gefur út reglulegar efnahagsspár sem gera alltaf ráð fyrir því að hann leysi vandann, allt á grundvelli þess að krónan verði á undraverðan hátt allt í einu í lagi. Seðlabankinn hefur í mörg ár spáð því að hann nái verðbólgunni í verðbólgumarkmið bankans.

Ríkisstjórnin þvertekur fyrir að verið sé að afskrifa hlutabréfalán starfsmanna í Kaupþingi, vegna þess að það er ekki þannig í ofurveruleikanum. Það er verið að „afnema persónulegar ábyrgðir“, ekki afskrifa lánin. Raunveruleikinn er sá að bankamennirnir sem tóku lánin þurfa ekki að borga þau, vegna þess að þeir notuðu einkahlutafélög til að kaupa hlutabréfin. Einkahlutafélögin voru eins og fjárhagsleg klón af bankamönnunum, og lán þeirra verða afskrifuð. Svona er ofurveruleikinn skrítinn.