„Af hverju borða þau ekki kökur?“ spurði hin konunglega frú í Frakklandi víst rétt áður en pöpullinn tók völdin og gerði hana höfðinu styttri. Hún skildi lítið í því að svangur almenningur væri ósáttur við að fá ekki brauð. Alla vega lærði Svarthöfði þetta einhvern veginn á þennan hátt. Nú er svo komið að íslenskir ráðamenn skilja margir hverjir ekkert í þjóð sinni að vilja kosningar þegar allt er breytt frá því loforðin voru gefin fyrir síðustu kosningar. Forsætisráðherrann segir að ekki sé endilega þörf á kosningum og að stjórnarsamstarfið sé traust. Það segir utanríkisráðherra víst líka, alla vega samkvæmt frásögn forsætisráðherra.

Reyndar fékk einn landsmaður brauð í gær. Fréttamaður Sjónvarps fékk slíka sendingu í höfuðið í beinni útsendingu og sagði hið ódauðlega orð: „Sjitturinn.“ Kannski var það táknrænt. Landsmenn skortir ekki brauð, ennþá, en telja sig skorta lýðræði. Og nú er svo komið að þjóðin, skríllinn eða mótmælendur, eftir því hvað menn vilja kalla þátttakendur, er komið út á göturnar, búið að berja að utan byggingar og bíla, öskra slagorð gegn stjórnvöldum og kveikja bálkesti fyrir utan sjálft Alþingi Íslendinga. Vissulega er ástandið ekki jafnalvarlegt og þegar frönsk alþýða gerði áhlaup sitt á Bastilluna. En það minnir mikið á rauðgulu byltinguna í Úkraínu sem leiddi til stjórnarskipta í landinu. Það minnir líka talsvert á óeirðirnar í Bretlandi þegar stjórn járnfrúarinnar samþykkti óvinsælan nefskatt og spiluðu stórt hlutverk í því að Margret Thatcher hrökklaðist frá völdum nokkrum mánuðum síðar.

Ísland er nefnilega orðið það sem Svarthöfði átti síðast von á. Ísland er orðið óeirðaland. Svarthöfði minnist þess þegar fáeinir friðsamir mótmælendur brugðu upp skiltum á Austurvelli undir ræðu Davíðs Oddssonar, þáverandi forsætisráðherra, á þjóðhátíðardeginum. Lögregla fjarlægði mótmælendur en einum tókst að kasta pappaspjaldi með árituðum slagorðum í átt að fjallkonunni þar sem hún gekk frá ræðupúltinu, gott ef pappaspjaldið snerti ekki annan fót fjallkonunnar. Þetta var sýnt í sjónvarpi. Síðan var það endursýnt og loks var það sýnt hægt. Ástæðan var einföld. Þetta þótti svo fáheyrð mótmælaaðgerð að ekki þótti hægt annað en að sýna þennan stórmerkilega atburð aftur og aftur og aftur. Svona var mótmælahefðin á Íslandi þegar góðærið ríkti og helsta sök stjórnvalda var að hafa ásamt fátækum eyríkjum í Kyrrahafi stutt innrás Bandaríkjamanna og Breta í Írak.

Minnist Svarthöfði þess að þá ofbauð mörgum að mótmælendur skildu vanhelga hátíðarsvæðið með því að mótmæla þar. Ja, svona var Ísland þá.