Þegar Svarthöfði var lítill dreymdi hann um að vera konungur. Hann gæti lifað lúxuslífi án þess að vinna handtak, borðað endalaust og skemmt sér, allt á kostnað annarra.

Það hefur runnið upp fyrir Svarthöfða að Ísland hefur marga slíka konunga, og drottningar. Þeir þurfa reyndar að ná kjöri almennings, en hvernig getur það klikkað þegar almenningur fær bara að velja á milli flokka sem er stjórnað af klíkum, sem velja svo úr klíkunni sitt fólk. Ísland er klíkukonungdæmi.

Svarthöfði reynir nú eins og hann getur að ímynda sér hvernig hann gæti spanderað 50 þúsund krónum á dag af almannafé. Þingmennirnir okkar, litlu kóngarnir og drottningarnar, fá þessa upphæð fyrir að ferðast á kostnað ríkisins. Almenna reglan hjá Svarthöfða hefur verið að eyða ekki meira en sex þúsund krónum dag hvern í útlöndum. Þannig getur hann keypt sér mat tvisvar fyrir þúsund krónur, keypt fjóra bjóra fyrir tvö þúsund og átt tvö þúsund til viðbótar í hvers kyns skemmtun. Fyrir fimmtíu þúsund krónur, og það af almannafé, gæti hann hins vegar farið tvisvar út að borða fyrir 10 þúsund, fimmréttað með rauðvíni, koníaki og vindli, og keypt 20 bjóra fyrir tíu þúsund. Svo gæti hann eytt 10 þúsund daglega í skemmtanir, sem væru eftir þegar 10 þúsund kall hefði verið reiddur fram fyrir hóteli.

Það krefst vissulega hugmyndaauðgi að eyða 10 þúsund á dag í gleði eina og sér, sérstaklega þar sem Svarthöfði myndi aldrei fjárfesta í gleðikonum eða -mönnum. Hann gæti farið í keilu fyrir þúsund kall, spilað pool fyrir þúsund kall, farið í sánu fyrir sömu upphæð, fengið sér andlitsbað fyrir tvö þúsund, farið í nudd fyrir þrjú þúsund, í bíó fyrir þúsund og svo keypt alls konar glitrandi drasl, sólgleraugu og glingur af götusölumanni fyrir afganginn. Með þessum aðferðum gæti Svarthöfði náð að sólunda því almannafé sem hann tæki sér sjálfur, ef hann væri þingmaður.

Það er erfitt að vera þingmaður í útlöndum. Eins og ofangreint dæmi sannar er það full vinna að spandera 50 þúsund krónum dag hvern. Slíkt reynist nær ómögulegt ef ferðin krefst setu á fundum samfara peningaeyðslunni. Ljóst er því að þingmenn eru í tvöfaldri vinnu þegar þeir ferðast erlendis á kostnað almennings. Álagið á þá hlýtur að vera gríðarlegt. Nauðsynlegt er fyrir almannaheill að þingmenn hljóti viðunandi hvíld. Því leggur Svarthöfði til að alþingismennirnir fái þriggja mánaða sumarfrí eins og skólabörn og alger sérréttindi til að hvíla sig þegar ferlinum lýkur!

Uppfært: Eftir ritun pistilsins komst Svarthöfði að því að þingmenn fá í reynd fjögurra og hálfs mánaðar sumarfrí. Þeir fá líka endurgreiddan allan ferðakostnað, líka ferðalagið í vinnuna á degi hverjum. Landsbyggðarþingmenn fá greitt til að halda úti tveimur heimilum. Þeir fá borgaðan allan símakostnað frá almenningi. Þeir fá öll dagblöð ókeypis, og þrjú héraðsfréttablöð. Að auki fá þeir rúmlega 60 þúsund krónur í fastan starfskostnað, líklega fyrir blýöntum og bleki. Landsbyggðarþingmenn fá sérstaka aðstoðarmenn á kostnað almennings, líklega til að sjá um að eyða 60 þúsund kallinum í „starfskostnað“.  Svo fá þeir gjarnan sex mánaða biðlaun, súpereftirlaun og geta jafnvel verið á tvöföldum launum þegar starfsferlinum lýkur.