Svarthöfða var brugðið, og fannst illa vegið að sínum manni, þegar Robert Wade sagði að réttast væri að gera Davíð Oddsson seðlabankastjóra að sendiherra Íslands á Vanúatú. Í fyrstu taldi Svarthöfði að þetta yrði Davíð til hinnar mestu háðungar, eins og Wade meinti það svo sannarlega. En svo hugsaði Svarthöfði málin betur og komst að því að kannski er þetta ekki svo galið.

Við skulum ekki gleyma því að það er fyrir tilstuðlan Davíðs sem Ísland og Vanúatú eru yfir höfuð í stjórnmálasambandi. Þetta gerðist árið 2004 (þegar Íslendingar voru í framboði til öryggisráðs Sameinuðu þjóðanna - en það er allt önnur ella). Að vísu var það ekki Davíð sem undirritaði yfirlýsinguna um stofnun stjórnmálasambands milli ríkjanna. Sá heiður féll í skaut Geirs H. Haarde sem sótti allsherjarþing Sameinuðu þjóðanna í fjarveru Davíðs. Og skrifaði þá líka upp á stjórnmálasamband við Míkrónesíu og Gíneu-Bissá. Þá var líka lögð áhersla á það í tilkynningu frá utanríkisráðuneytinu að öll ríkin reiddu sig á fiskveiðar sem mikilvæga atvinnugrein. Og hver þekkir betur en Davíð Oddsson mikilvægi þess að hlúa vel að fiskistofnum? Hver veit betur hvernig á að byggja upp gott fiskveiðistjórnunarkerfi? Davíð væri því ekki aðeins góður fulltrúi Íslands á Vanúatú heldur gæti hann líka verið góður ráðgjafi þarlendra stjórnvalda.

Við megum heldur ekki gleyma því að margt er líkt með Íslandi og Vanúatú. Bæði lönd (og Ísland einkum eftir bankahrunið) byggja útflutningstekjur sínar á tiltölulega fáum stoðum. Bæði löndin eru langt frá helstu mörkuðum sínum. Bæði eru eyríki sem eru viðkvæm fyrir náttúruhamförum.
Svo má ekki gleyma því að skattalöggjöf Vanúatú og hugmyndafræði Davíðs í skattamálum styðja vel hvor við aðra. Vanúatú hefur verið lýst sem skattaparadís og það með réttu. Áhersla hefur verið lögð á lága skatta. Þannig eru helstu skatttekjur stjórnvalda í formi tolla og 12,5 prósenta virðisaukaskatts. Skattafrelsið á ekki síst við þegar kemur að fyrirtækjum enda hafa þau mörg hver flykkst þangað með starfsemi sína. Þar til á síðasta ári gátu innistæðueigendur á Vanúatú líka verið öruggir um að skattayfirvöld í heimalandi sínu fengju aldrei að vita af þeim reikningum sem þeir ættu í skattaparadísinni í Suðurhöfum. Því miður hafa óvinir skattgreiðenda við stjórnvöldinn í ríkjum á borð við Ástralíu og fleiri viðskiptalönd þrýst á hin frjálslyndu stjórnvöld á Vanúatu að herða reglur um bankastarfsemi. Því ætla Vanúatar nú að gera bankakerfið sitt gegnsærra en verið hefur.

Svo má ekki gleyma því sem er kannski helsti kosturinn við að senda Davíð til Vanúatú. Þarna getur hann safnað kröftum og snúið aftur líkt og Napóleon gerði eftir útlegð sína á Elbu. Þá hafði Frakklandskeisari beðið ósigur á vígvöllum Evrópu en stóð upp á ný og sneri aftur til valda. Gleymum því heldur ekki að níunda sería Survivor-þáttanna var tekin upp á Vanuatu. Og hver er meiri pólitískur Survivor en Davíð Oddsson?

Nema auðvitað að útlegðin í Vanúatú væri ekki eins og tímabundin útlegð Napóleons á Elbu heldur svipaði meira til seinni útlegðar hans, á St. Helenu í órafjarlægð frá Evrópu og fyrri völdum.