Nú þegar Ísland rambar á barmi gjaldþrots, þjóðin hefur misst trú á stjórnmálamönnum, sjálfstæðismenn gera sig líklega til að varpa Evrópustefnu sinni fyrir róða og framsóknarmenn leita eftir leiðtoga til að vísa þeim veginn frá grafarbakkanum hlýtur ein spurning (tvískipt) að hvíla á þjóðinni af meiri þunga en nokkur önnur: Slær Kristinn H. Gunnarsson met þeirra Hannibals Valdimarssonar og Björns Jónssonar? Verður Kristinn mesti flokkaflakkari allra tíma á Íslandi?

Kristinn H. Gunnarsson hefur sýnt það og sannað að hann á erindi á þing. Hvað annað er hægt að segja þegar þrír flokkar hafa stillt honum fram í vænlegu sæti á framboðslistum sínum? Hvernig er hægt að afneita umboði mannsins sem hefur fengið Vestfirðinga, og síðar íbúar Norðvesturkjördæmis alls, til að kjósa sig á þing undir þremur ólíkum gunnfánum?

Ungur vaskur frambjóðandi Alþýðubandalagsins heillaði Vestfirðinga upp úr skónum laust eftir fall Berlínarmúrsins og var kosinn á þing 1991, var í stórum nýliðahópi Alþingis það árið ásamt Davíð Oddssyni, Össuri Skarphéðinssyni og Finni Ingólfssyni svo nokkrir séu nefndir. Og í átta ár talaði Kristinn máli vestfirskrar alþýðu, eða allt þar til kommarnir ákváðu að taka saman við kratana og kellingarnar til að mynda Samfylkingu. Þá veislu leist Kristni ekkert á og lá þá beint við að ganga til liðs við Framsóknarflokkinn. Þar hafði Gunnlaugur Sigmundsson sagt að hann hygðist hætta á þingi ef það mætti verða til að ungur maður fengi tækifæri til að leiða flokkinn í kjördæminu. Og dúkkaði þá upp nýr maður í flokknum. Hinn rauði Kristinn var orðinn grænn og hélst það í nokkur ár eða þar til samband hans og annarra framsóknarmanna hafði heldur látið á sjá. En þó framsóknarmenn hafi ekki séð ljósið í Kristni sáu forystumenn Frjálslynda flokksins öflugan mann sem ekki mátti láta valsa út í eyðimörkina. Kristinn gekk í Frjálslynda flokkinn og jafnaði þar með met tveggja gamalla verkalýðsforkólfa.

Lengi var haft fyrir satt að ef einhver stæði undir titlinum alræmdur flokkaflakkari væri það Hannibal Valdimarsson. Á nærri þriggja áratuga þingferli sínum sem hófst 1946 kusu Vestfirðingar og Reykvíkingar hann á þing undir merkjum þriggja flokka, Alþýðuflokks, Alþýðubandalags og Samtaka frjálslyndra og vinstrimanna. Ekki nóg með það heldur tók hann þátt í að stofna þá tvo síðari (Alþýðubandalagið að vísu aðeins sem kosningabandalag) og var formaður allra þriggja. Björn Jónsson, sem var forseti Alþýðusambands Íslands um tíma, rétt eins og Hannibal fór öfuga leið. Hann var fyrst kosinn á þing fyrir Alþýðubandalagið 1956, síðan fyrir Frjálslynda og vinstrimenn og loks Alþýðuflokkinn 1978. Hann sat þó aldrei nema einn dag á þingi fyrir síðastnefnda flokkinn vegna erfiðra veikinda.

Þessir menn áttu sem sagt lengi vel Íslandsmetið í flokkaflakki. (Nokkrir jöfnuðu það reyndar með því að sitja á þingi fyrir þrjá flokka og flokksbrot en enginn var kosinn á þing aftur fyrir þrjá flokka fyrr en Kristinn H. sló í gegn í Frjálslynda flokknum vorið 2007.) En nú kunna að vera blikur á lofti. Kristinn H. Gunnarsson, sem á yngri árum fékk viðurnefnið sleggjan, virðist hugsanlega á leiðinni í nýjan flokk. Kristinn yrði þá fyrsti maðurinn til að sitja á þingi fyrir fjóra stjórnmálaflokka. Stóra spurningin í íslensku þjóðfélagi hlýtur því að vera: Slær Kristinn Íslandsmet?