Svarthöfði hefur aldrei verið í gengi. Þegar hann var drengur fékk hann ekki inni í hópleikjum, þegar hann var unglingur fékk hann ekki að vera með töffurunum og þegar hann var háskólapiltur var hann hornreka meðan aðrir stunduðu stúdentapólitík.

Svarthöfði hefur þess vegna mikið dálæti á fangelsiskvikmyndum. Hann táraðist yfir Shawshank Redemption, og þá sérstaklega vegna Morgans Freeman og Tims Robbins, sem börðust á hæl og hnakka vegna þess að þeir stóðu einir, en voru ekki í gengi. Hann fylgdist líka með Michael Scofield í Prison Break, sem náði með listilegum hætti að bjarga sér þrátt fyrir að vera ekki hluti gengis. Einnig sá Svarthöfði nýverið kvikmyndina Felon, með Stephen Dorff og Val Kilmer í aðalhlutverki, um fjölskyldumann sem bjargaði lífi sínu í fangelsi með því að ganga til liðs við nýnasista. Enginn lifir einn í fangelsinu, og þannig er það líka í hinum frjálsa heimi.

Lengi vel var útlit fyrir að íslensk fangelsi nytu töluverðrar sérstöðu í þessum efnum. Þannig fylltist Svarthöfði hlýju þegar hann las í DV í júní að Pólstjörnufangarnir svokölluðu væru komnir með MySpace-síðu, hvar þeir birtu myndir af sér þar sem þeir kúrðu saman, býsna kelnir. Þessir prúðu glæponar minntu helst á Teletubbies, eða Stubbana.

Svo umventust Pólstjörnufangarnir fyrirvaralaust. Nú eru fréttir af því að þeir reyni að ná völdum á Litla-Hrauni með því að rukka aðra fanga um verndargjald, gegn hótunum um ofbeldi. Fíkniefnasmyglararnir geðþekku fóru úr því að verða krúttlegir kelibangsar í að vera ofstopafullir kúgarar.
Heimsmynd Svarthöfða hrundi við þessar fréttir. Þetta var eins og að fylgjast með Gremlins breytast úr bangsa í leðruð ofbeldisdýr.

Það virðist vera í mannlegu eðli að bindast böndum, fara saman í flokkum og gæta hagsmuna hver annars. Eitt sinn var það gert til að drepa loðfíla. Í nútíma fara menn í flokkum og veiða lax. Sumir snúa bökum saman og tryggja að þeir fái betri eftirlaun heldur en almenningur. Allt er þetta í eðlinu, en mikilvægast af öllu er að tryggja að hópamyndunin skaði ekki hagsmuni annarra.

Það er erfitt að standa einn meðan aðrir standa saman. Ber er sér hver að baki nema sér bróður eigi. Nokkur dæmi eru um það. Ólafur F. Magnússon stóð til dæmis einn, allt þar til Frjálslyndi flokkurinn tók við honum. Forseti Íslands stendur einn og án flokks, að forminu til, en óhaggaður, eins og Morgan Freeman í Shawshank Redemption. Umboðsmaður Alþingis er annað dæmi um mann sem stendur hlutlaus andspænis fjöldamyndun.

Svarthöfði hefur alltaf heillast af einförum. Það má í það minnsta gera ráð fyrir að þeir séu ekki að hygla hagsmunum annarra. Einfarar hafa engu að tapa og eru engum háðir.

Fangelsisstjórinn Margrét Frímannsdóttir verður að taka harkalega á gengjamyndun í íslenskum fangelsum. Hún verður, fyrir þjóðfélagið allt, að kæfa Pólstjörnugengið í fæðingu. Þegar eitt gengi myndast, verða aðrir knúnir til að mynda gengi líka, til þess eins að vernda sjálfa sig. Og þegar fangelsin verða undirlögð af gengjum munu gengin fyrr eða síðar ná út fyrir múra fangelsisins. Þá fyrst kynnumst við glæpum.