Enn eitt snjóflóðið féll á sál Svarthöfða í gærmorgun þegar hann frétti af því að Glitnir væri að fara á hausinn. Óðagotið og ofsahræðslan, sem greip um sig í sálartetri Svarthöfða, var slíkt að hann endasentist um íbúð sína eins og sturlaður maður í guðlausum heimi í leit að öryggislykli sínum að einkabankanum. Þarna hélt Svarthöfði í panikkinu að sekúndubrotin skiptu máli og að hann yrði að flytja alla peningana sína frá Glitni yfir á reikning tengdamóður sinnar í KB banka. Hann hafði þó ekki komist inn í netbankann þegar hann heyrði að Davíð Oddsson væri búinn að yfirtaka Glitni og peningarnir hans yrðu óhultir þar.

Þegar hræðslan rann af Svarthöfða hætti hann að hugsa bara um sjálfan sig og sá í hendi sér að þótt fé hans væri öruggt í Glitni hefði bankayfirtaka Davíðs skelfilegar afleiðingar fyrir samfélagið allt. Og þó?
Áhyggjur Svarthöfða gufuðu upp eins og dögg fyrir sólu þegar hann sá forsíðu Fréttablaðsins. Þar var ekki að finna stakt orð um neyðarfundi, bankarán eða dökkar horfur í efnahagsmálum þjóðarinnar. Ó nei. Hann Þorsteinn Pálsson, sem stjórnar Fréttablaðinu, er ekki sami svartnættisþursinn og Davíð félagi hans Oddsson þótt báðir hafi verið ráðherrar forsætis og formenn Flokksins. Á forsíðu Fréttablaðsins ríkti nánast tóm hamingja. „Króna lækki ekki mikið meira“ stóð í einni fyrirsögninni. „Hjúkket,“ hugsaði Svarthöfði með sjálfum sér og kættist enn frekar þegar hann sá litla hliðarfrétt: „Krónan mun ná sér á strik“ hafði Fréttablaðið eftir sjálfum Geir H. Haarde, forsætisráðherra og farþega í efnahagsbifreið Davíðs.

Aðalfréttin var svo best og hleypti Svarthöfða kapp í kinn: „Slátrið slær í gegn í harðnandi árferði.“ Já! Auðvitað. Hvað er maður að hafa áhyggjur þegar maður getur raðað í sig slátri á meðan maður bíður með Haarde eftir því að krónan lækki ekki mikið meira og nái sér á strik. Svarthöfði heyrði Helga Björnsson í huganum syngja „Hey, settu niður kartöflur. Þær koma upp“ svo djúp var bjartsýnin sem náði tökum á honum. Svarthöfði átti hálfpartinn von á því að Þorsteinn myndi ráðleggja honum að setja niður kartöflur til þess að éta með slátrinu á meðan við bíðum eftir risi Haarde og krónunnar.

Sláturgleðifrétt Fréttablaðsins var þó aðeins lítil vin í áframhaldandi eyðimerkurgöngu Svarthöfða og annarra Íslendinga um rústir efnahagsstjórnar Dabba á bankabílnum sem ekur eins og ljón með skelkaðan Haarde skoðanalausan og þögulan sér við hlið. Svarthöfði var nefnilega ekki búinn að lesa sig í gegnum allt áhugaverða efnið í Alt-inu í Fréttablaðinu og klára Kókópöffsið þegar krónan hafði hrapað um 4 prósent. Bankamenn voru brjálaðir yfir fjandsamlegri yfirtöku Davíðs á bankanum og allt í einu blasti blákaldur veruleikinn við Svarthöfða sem gerði sér grein fyrir því að hann og allir hinir eru fórnarlömb í stríði manns sem er í hefndarleiðangri gegn götustrákum út af vínberjaklasa í London. Nú hafa Íslendingar fengið að líða fyrir það hvar Davíð keypti vínber hefndarinnar sem kostuðu 84 milljarða króna. Þau eru súrari en nokkurt slátur á þorrabakka.

Svarthöfði tók, þegar hér var komið sögu, æðiskast sitt út á Fréttablaðinu og reif fríblaðið í tætlur og í gegnum huga hans fóru trylltar samsæriskenningar um að blaðið, sem Davíð sagði einu sinni að væri troðið óumbeðið inn um bréfalúgur landsmanna, þyrði ekki lengur að sýna veruleikann eins og hann væri í raun og veru. Boðflennur hafa kannski ekki kjark til að stuða fólkið bak við bréfalúgurnar með því að segja því svart á hvítu að það sé á leið til helvítis. Lóðbeint og án þess að stoppa á leiðinni.
Svarthöfði er ekki lesandi sem vill láta hlífa sér við sannleikanum. Hann vill fá hann beint í æð svo hann geti gert upp við sig á raunverulegum forsendum hvort hann eigi að voga sér út fyrir hússins dyr á morgnana. Þegar heimurinn er að farast hefur Svarthöfði engan áhuga á því að lesa um það að hann eigi að éta slátur í öll mál til að tóra. Boðflennur sem segja sáran sannleikann eru skárri en þær sem búa til sótthreinsaðan veruleika til þess eins að hlífa gestgjöfum sínum við veröldinni eins og hún er.