Fátt virðist fara meira í taugarnar á atvinnupólitíkusum en það sem þeir kalla atvinnumótmælendur. Sérstaklega á þetta við um þá stjórnmálamenn sem eru hlynntir virkjunum og stóriðju.

Tökum eitt dæmi. Óskar Bergsson, borgarfulltrúi Framsóknarflokksins, birtist á síðum fríblaðsins 24 stunda fyrir helgi og setti ofan í við Berg Sigurðsson, framkvæmdastjóra Landverndar. „Það er svolítið spaugilegt að atvinnumótmælendur eins og Bergur Sigurðsson hefur orðið í hlutverki sínu sem framkvæmdastjóri Landverndar skuli ekki þola það að eiga málefnaleg skoðanaskipti,“ sagði Óskar. Bergur hafði þá gagnrýnt Óskar fyrir að hafa sem formaður samstarfsnefndar um miðhálendi Íslands notað vef nefndarinnar til að koma sínum eigin skoðunum á framfæri.

En það athyglisverða í þessari gagnrýni Óskars á gagnrýni Bergs er orðið atvinnumótmælandi. Þetta orð hefur orðið sífellt algengara eftir því sem ráðist hefur verið í meiri virkjanir og stóriðju hérlendis - og sérstaklega í ljósi aukinnar áherslu margra á umhverfis- og náttúruvernd. Orðið atvinnumótmælandi heyrist oftast úr börkum þeirra sem eru mjög hlynntir stóriðju og virkjunum hérlendis, eða frjálsum viðskiptum á heimsvísu. Og þeir sem segja orðið til að fjalla um þá sem berjast gegn stóriðju og virkjunum eru iðulega menn sem kalla mætti atvinnupólitíkusa.

En hvers vegna er atvinnupólitíkusum svona uppsigað við atvinnumótmælendur? Er í sjálfu sér eitthvað slæmt að hafa atvinnu af því að berjast fyrir sínum málstað? Og eru ekki jafnt atvinnumótmælendur sem atvinnupólitíkusar í sömu stöðu? Nefnilega að fá borgað fyrir að segja sína skoðun og reyna að móta samfélagið í takt við þær skoðanir.

Auðvitað kann atvinnupólitíkusum að blöskra að atvinnumótmælendur hafi svona hátt vegna þess að þá skorti lýðræðislegt umboð. Eða hver hefur kosið atvinnumótmælendurna? (Fyrir utan auðvitað félaga í samtökum þeirra.) En þessi rök eiga kannski ekki alltaf við. Allavega var Óskar Bergsson ekki kosinn í borgarstjórn. Hann náði ekki þangað fyrr en eftir að maðurinn fyrir ofan hann á lista, Björn Ingi Hrafnsson, hætti afskiptum af stjórnmálum. Og jafnvel það hefði ekki dugað Óskari til að komast í borgarstjórn nema fyrir það að Anna Kristinsdóttir gat ekki hugsað sér að vinna með Birni Inga. Björn lenti jú í fyrsta sæti í prófkjöri Framsóknarflokksins í Reykjavík fyrir síðustu borgarstjórnarkosningar og Anna endaði í öðru sætinu. Lýðræðislegt umboð prófkjörsins dugði Óskari nefnilega ekki nema í þriðja sæti.

En svo kann að vera einhver allt önnur ástæða fyrir að atvinnupólitíkusum er uppsigað við atvinnumótmælendur. En hver skyldi hún vera? Og gæti hugsast að þeir reyni að komast hjá málefnalegri umræðu með því að kalla andstæðinga sína atvinnumótmælendur? Og gæti hugsast að heitið atvinnupólitíkus sé þá jafnniðrandi uppnefni? Spyr Svarthöfði sem ekki veit.