Svarthöfði beið á mánudagskvöld, eins og margir aðrir, spenntur eftir því að fréttaskýringaþátturinn Kompás sýndi lítið en safaríkt myndbrot úr Sturlungaöld 21. aldarinnar á Íslandi. Kempurnar frá Kompási hafa ósmeykar blandað geði við fanta, fúlmenni og níðinga af ýmsu tagi til þess að upplýsa íslenska kotbændur um hvers lags óáran þrífst undir yfirborði hins saklausa bændasamfélags sem hefur forframast nokkuð undanfarið í krafti útrásarvíkinga.

Á meðan hetjurnar okkar hafa borist á úti í hinum stóra heimi hafa ofbeldisfautar með kalt hjartalag gömlu víkinganna haslað sér völl hér heima. Þetta eru alvöru menn sem láta verkin tala og kné fylgja kviði. Kompás leiddi saman tvær kempur af þessu sauðahúsi sem eru þó ólíkar. Annar virðist vera hinn fláráðasti lygamörður sem svíkur fé út úr fólki en fer um leið vel að leika fórnarlamb. Sá er nefndur Brunabíla-Ragnar og hefur víða komið við sögu í annálum íslenskra undirheima upp á síðkastið. Hinn er öllu skuggalegri en Ragnar og kallast Benni Ólsari. Hann er vígamaður af eldgamla skólanum. Tröllslega vaxinn, með húðflúr vígamanna úti um allan kropp og tekur 400 kíló í bekkpressu án þess að blása úr nös.

Orðspor Benna Ólsara er slíkt að um fólk fer hrollur við það eitt að heyra nafn hans nefnt. Enda er hann mikill maður vexti og sterkur. Hann er manna best vígur og getur lamið með báðum höndum svo hratt og fast að sex þykja á lofti sjá. Ólsarinn er þó illu heilli ekki hetja af sama kalíberi og Gunnar á Hlíðarenda þótt þeir eigi það sameiginlegt að fáir vilji sækja þá heim þegar þeir tjilla með atgeirinn í sófanum. Ólsarinn er nefnilega andhetja í samanburði við Gunnar og þeir fyrirfinnast varla á landi hér sem eru tilbúnir til þess að muna Benna kinnhesta og vei þeim sem skulda Ólsaranum fé.

Hrappurinn Ragnar er einn af þeim og kaus í þessum magnaða sjónvarpsþætti að standa uppi í hárinu á Ólsaranum með skætingi sem endaði með því að Ólsarinn lagði Ragnar í malbikið, eftir nokkurt þóf, og gerði nokkrar heiðarlegar tilraunir til þess að trampa hausinn af dónanum. Sérfræðingar í Íslendingasögum nútímans vilja þó meina að Ólsarinn hafi vísvitandi trampað framhjá enda hefði ekki þurft að spyrja að leikslokum annars. Sá haus sem Bennsi hefur fyrir gólfmottu verður nefnilega aldrei notaður framar og sá búkur sem á þeim haus hangir stendur ekki aftur upp. Kunnugir segja Ólsarann ekki vera neinn kjána og hann viti upp á sína tíu fingur að dauðir menn greiði engar fébætur fyrir brunna bíla og laskað mannorð. Hann noti því stappið til að hræða og hafi með fótaleikfimi sinni og handapati skapað sér slíkan orðstír að hann þurfi sjaldan að bregða brandi til að fá sínu framgengt. Orðsporið er máttugra en sverðið.

Samræður þeirra kumpána voru allar hinar spaugilegustu þótt kringumstæðurnar hafi verið grafalvarlegar og Svarthöfði gat því ekki stillt sig um að skella nokkrum sinnum upp úr. Kompás minnti hann eiginlega á Sódómu Reykjavík og brambolt þeirra sem í þeirri bíómynd kölluðu sig Mafíu Íslands. Leikstjórar og handritshöfundar Kompáss verða því að fá fjórar stjörnur fyrir sitt framlag þar sem samtölin sem þeir náðu á filmu hefðu ekki orðið betri þótt þau hefðu verið skrifuð af Sigurjóni Kjartanssyni og Óskari Jónassyni. Tær snilld.

Hins vegar flöskuðu höfundar Kompáss á því grundvallaratriði að hafa eina hetju og einn skúrk. Íslendingar skilja ekki glæpasögur, né neitt annað í lífinu, nema línur séu skýrar á milli góðs og ills. Þannig ruku góðbloggarar upp til handa og fóta eftir þáttinn vegna þess að þeir áttuðu sig ekki á hvor var vondi. Brunabíla-Raggi eða Benni Ólsari. Hugmyndaheimur Íslendinga nær ekki utan um sögu þar sem allir eru vondir. Svarthöfði kippti sér þó ekkert upp við þetta og hugsaði með sér að þarna myndu þeir einir vera að hann hirti aldrei þó að drepist.