Merkilegt er hvað friðþægingarstefna Morgunblaðsins í garð Halldórs Laxness gengur langt. Nú var það svo í eina tíð að Morgunblaðsmenn og aðrir borgaralega þenkjandi menn voru ekkert sérlega hrifnir af boðskap mannsins sem utan þess að skrifa bókmenntir boðaði fagnaðarboðskap alþýðuríkis sósíalismans. Einhvern tíma í tíð Matthíasar Johannesen gerðist það svo að sættir tókust með blaðinu og bókaritaranum.

Og við þetta er að sjálfsögðu ekkert að athuga. Halldór Laxness var prýðisgóður rithöfundur og auðvitað sæmdi blaðinu ekki annað en að hafa hann stundum innanborðs. En í seinni tíð finnst Svarthöfða sem þessi stefna gangi of langt. Auðvitað var það dálítið pínlegt þegar Morgunblaðið greindi frá því á forsíðu sinni síðasta sunnudag að fundist hefði fyrsti kveðskapur Nóbelskáldsins, vísur sem hann hefði skrifað aðeins tólf ára að aldri. Og auðvitað var það rétt hjá Morgunblaðinu að hinn ungi Halldór frá Laxnesi hafði skrifað þessar vísur. Vandamálið var bara að allavega aðra vísuna hafði hann skrifað upp eftir minni og var það ekki hans kveðskapur heldur annars löngu liðins manns. (En kannski má þá telja að Þorleifur Jónsson frá Hjallalandi hafi búið yfir allavega vísi að þeim hæfileikum sem þarf til að verða Nóbelskáld.) En þarna gekk allavega friðþægingarstefna Morgunblaðsins við Nóbelskáldið of langt. Skáldinu var eignaður heiður sem það átti ekki skilið.

Og þá er að líta til þess að þetta er ekki í fyrsta sinn sem Morgunblaðið slær því upp að fundist hafi fyrsti kveðskapur Halldórs Laxness, mannsins sem áratugum saman gnæfði yfir önnur skáld. Þannig mátti lesa mikla frétt í Morgunblaðinu fyrir fáeinum árum um að hinn ungi rithöfundur hefði skrifað efni sem birtist undir heitinu Snær Svinni þegar hann var aðeins fjórtán ára. Þetta þótti Morgunblaðsmönnum mikil frétt og blésu hana út sem mikið skúbb. Og vissulega teljast það mikil tíðindi að finnist fyrstu skrif svo merks rithöfundar. Vandamálið með skúbb Morgunblaðsins þá var bara sá að skúbbið var ekkert skúbb. Frá þessu hafði verið sagt áður. Og það meira segja rúmum tveimur áratugum áður.

Í einni smásögu Hrafns Gunnlaugssonar, rithöfundar, kvikmyndagerðarmanns og eins umdeildasta manns Íslands hina síðari áratugi, var nefnilega sagt frá kveðskap hins unga rithöfundar sem hefði birst undir heitinu Snær Svinni. Þá vildi nefnilega svo til að skáldskapurinn, sem kannski var lygilegri en sannleikurinn, reyndist alveg réttur. Þó Hrafn hafi þá lítið viljað tjá sig um málið töldu þeir sem til ferils hans þekkja að sennilega hefði Nóbelskáldið sjálft sagt honum frá þessum fyrstu skrifum sínum. Hrafn leikstýrði nefnilega kvikmynd eftir sögu Halldórs Laxness og áttu þeir þá víst hin ágætustu samskipti.