Íslendingar eru ekki eins og aðrar þjóðir. Ef eitthvað bjátar á í efnahagslífi heimsins umbreytist það í efnahagslægð hér á landi. Þegar heimurinn fær í magann kastar Ísland upp. Ástæðan er krónan hans Davíðs Oddssonar. Þegar krónan fellur gagnvart öðrum gjaldmiðlum, vegna þess að ástand er ótryggt, skellur það tvöfalt á almenningi. Verð á vörum hækkar og lánin okkar hækka á sama tíma. Aðrar þjóðir þurfa ekki að þola þetta, því þær eru ekki með verðtryggingu.

Svarthöfði hafði lengi vel áhyggjur af íslensku bönkunum. En nú eru þær áhyggjur foknar út í veður og vind. Það er nefnilega þannig að bankarnir tapa ekki vegna verðbólgunnar og þeir tapa ekki vegna falls krónunnar. Okkar hörmungar eru þeirra hamingja. Þegar verðbólgan rústar fjárhagslegri tilvist fólks hækkar skuld þess gagnvart bankanum. Bankinn eignast meira. Þegar krónan fellur hækka eignir bankanna í útlöndum í krónum talið. Efnahagsreikningur bankanna lítur betur út fyrir vikið. „Follow the money“ er eitt helsta slagorð bandarískrar blaðamennsku. Ef einhver vill vita hver ber ábyrgðina þarf að finna þann sem græðir. Og það eru bankarnir.

Samband bankanna við venjulegan Íslending er eins og samband þrælahaldara við þræl. Þrælahaldarinn græðir á helsi og hörmungum þrælsins, svo lengi sem þrællinn gefur ekki upp öndina, eða missir hönd eða annað sambærilegt. Bankarnir græða ennþá á fjárhagshremmingum okkar, en ef við verðum gjaldþrota tapa þeir. Það er þeim í hag að halda okkur í fjárhagslegri ánauð. Bankarnir eru eins og blóðsugur íslensks almennings. Hvaða annað fyrirbæri hefur sömu virkni?

Auðvitað eru ekki allir þrælar bankanna. Ríkt fólk heldur fjárhagslegu frelsi sínu. Það er eins og hvíta fólkið í Suðurríkjum Bandaríkjanna á 19. öldinni. Svarthöfði er hins vegar eins og svarti maðurinn í Suðurríkjunum. Þeir hvítu græða á ástandinu í gegnum himinháa vexti. En Svarthöfði, sem skuldar húsnæðislán, hefur fylgst með skuldinni vaxa og vaxa með verðbólgunni. Hann borgar 20 prósent í vexti á húsnæðislán. Hvíta fólkið fær 17 prósent vexti á sín auðæfi.

Svarthöfði, eins og margir aðrir svartir Íslendingar, er farinn að líta á örþrifaráð sem valkost. Í núverandi stöðu stendur valið um flótta eða fjárhagslegt kami-kaze. Hann getur annaðhvort flúið land eða gerst gjaldþrota. Ef hann flýr land missir hann fjölskyldu og vini. Ef hann gerist gjaldþrota heldur hann tengslum við fólkið en glatar öllum efnislegum eigum og velferð. Valið stendur því á milli andans og efnisins. Þetta verður að teljast heimspekileg valkreppa af verstu sort.

Þriðja leiðin er líka til, en hana fer enginn einn. Ef almenningur tæki höndum saman og þrýsti á stjórnvöld um að stöðva ofbeldi bankanna gegn almenningi þyrfti Svarthöfði hvorki að kjósa fjárhagslegt kami-kaze né að leiðast út í landflótta. Svarthöfði skorar á alla þeldökka Íslendinga að reisa hnefann hnarreistan á loft og hnekkja þrældómnum. Black power!