Svarthöfði er genginn í barndóm. Eða því sem næst. Hann hefur reynt að halda aftur af árunum og ríghalda í gamlar vonir og æskufjör. Heldur hefur Svarthöfði farið halloka í þessu stríði enda fær hann ekkert ráðið við óæskilegan hárvöxt í nefi og eyrum. Ranglæti heimsins gagnvart Svarthöfða er svo yfirgengilegt að á meðan óvelkomin hár spretta í andlitinu vex ekkert lengur á hausnum á honum. Kollvikin hækka, sem er ágætt þar sem ekki veitir af meira plássi fyrir áhyggjuhrukkurnar sem fjölgar í jöfnu hlutfalli við deyfingu kynorkunnar.

Þetta eru aðeins helstu ytri einkenni ellinnar að ónefndri ístrunni sem hefur öðlast sjálfstætt líf. Síðan má segja miklu meira um sálina sem finnur ekki síður fyrir aldrinum. Á þunglyndisstundum sem nú fer fjölgandi með lækkandi sól hefur hugur Svarthöfða einatt leitað aftur til fortíðar. Til æskuáranna sem voru þá kvöl og pína en eru í endurliti besta skeiðið í skrykkjóttu lífi kempunnar. Svarthöfði saknar þess tíma þegar hann hafði ennþá gaman af því að keyra hratt, skjóta upp rakettum og horfa á eftir stelpum án þess að þurfa að upplifa sig sem pervert.

Nú endurlifir Svarthöfði öll sín bestu augnablik með því að hlusta á gömlu góðu lögin sín í iPodinum sínum en feigðin sem vomir yfir honum er svo íþyngjandi að endurflutningur gleðistundanna kalla fram tár á hvarmi. Á stundum sem þessum lét Svarthöfði sig stundum dreyma um að komast yfir tímavél og ferðast til sinnar löngu liðnu gullaldar.

Tímavélin er nú skyndilega óþörf og Svarthöfði hefur tekið gleði sína á ný. Samtími hans hefur spólað sjálfan sig aftur um ein tuttugu, þrjátíu ár og hann er aftur orðinn að barni. Og það besta við þetta er að hann er ekki eina fullorðna barnið í þessum nýja gamla heimi. Forsætisráðherrann hans, sjálfur Geir H. Haarde, er þarna með honum og gott ef þetta kærkomna tímaflakk er ekki allt ráðherranum að þakka. Það var nefnilega Geir sem flutti heiminn aftur til fortíðar.

Þegar Svarthöfði var að alast upp var kreppa. Verðbólgan var föst í tveggja stafa tölu og hann lá stundum andvaka í kuðli uppi í rúmi og hlustaði á mömmu og pabba rífast um einhvern vágest sem hét verðtrygging. Þetta var á þeim tímum sem lítil kók í gleri á sunnudegi þótti lúxus og maður náði aldrei að muna hvað virðulegi maðurinn á 5000 kallinum hét vegna þess að maður sá hann svo sjaldan.
Geir og félagar hans hafa nú í strákskap sínum, eða jafnvel barnaskap, kallað kreppuna aftur yfir Svarthöfða . Í gamla daga þurftu foreldrar Svarthöfða að öngla saman fyrir bíómiða handa honum með því að sleppa því að kaupa mjólk og vísitölubrauð í viku. Svarthöfða langar í vísitölubrauð. Kannski kemur það aftur ef Geir heldur sínu striki.

Eitt var það í æsku sem Svarthöfði óttaðist meira en verðbólguna, verðtrygginguna og yfirvofandi skilnað foreldra sinna vegna skulda og það var Rússagrýlan með allar kjarnorkusprengjurnar sínar. Svarthöfði litli var hrímað kaldastríðsbarn sem lifði í stöðugum ótta við að brenna upp í kjarnorkubáli stórveldanna. Þessi vá var fyrir löngu horfin en þungi hennar var slíkur að Svarthöfði hefur aldrei fundið til raunverulegs ótta gagnvart Osama bin Laden og öllum hinum terroristunum. Hann lifiði af kalda stríðið og finnst hryðjuverkaógnin óttalegt smámál í samanburðinum.

Samt var svolítið gott að vera hræddur á árum áður. Merking þrífst nefnilega á andstæðu sinni og Svarthöfða hefur ekki fundist hann vera sérstaklega lifandi eftir að hann hætti að óttast kjarnorkudauðann. En nú er Svarthöfði aftur orðinn hræddur. Þökk sé Geir sem vakti Rússagrýluna til lífsins um helgina. Við erum aftur í bráðri hættu. Bráðum verður Ísland aftur hernaðarlega mikilvægt og Kaninn kemur aftur. Svarthöfði getur ekki beðið.

Geir er mikill töframaður að geta breytt svona lífi eins manns og jafnvel heillar þjóðar með því að gera eiginlega ekki neitt. Annað en að fara með gamla þulu frá Birni Bjarnasyni og vekja upp þá ljótu drauga Krúsjéff, Brjesnéff og félaga Andropov. Svarthöfði sér fram á spennandi og háskalega tíma í skugga kreppunnar, rauðu hættunnar og ríkisstjórnar Geirs H. Haarde.