Nú verður víst að viðurkennast að Svarthöfði er ekki sá glúrnasti í viðskiptum. Honum tókst að vísu að hafna kostaboði um að kaupa hlut í deCODE á gráa markaðnum fyrir margt löngu en eftir það hefur hann kannski stundum farið flatt á að beita alltaf sömu taktík: kaupa ekki hlutabréf og eyða frekar fénu í eitthvað skemmtilegt.

Kannski er það út af þessu sem Svarthöfði skilur ekki alveg þessa kaupréttarsamninga forstjóra og annarra helstu stjórnenda stórfyrirtækja. Nú hefur Svarthöfði heyrt að með þessu sé tryggt að hagur stjórnenda og hluthafa fari meira saman heldur en ef stjórnendurnir eru bara launamenn. Og þess vegna sé sniðugt að leyfa þeim að kaupa hlutabréf með verulegum afslætti. Þannig græða stjórnendur rétt eins hluthafar ef hlutabréfin hækka í verði. En það sem Svarthöfði skilur ekki alveg er að ef bréfin lækka í verði tapa hluthafarnir en stjórnendurnir hafa sölutryggingu á bréfum sínum. Þannig geta hluthafarnir bæði grætt og tapað en stjórnendurnir bara grætt og grætt.

En eins og áður segir er Svarthöfði ekki sá glúrnasti í viðskiptum.

Baldur Guðnason var án efa fyrirtaks forstjóri hjá Eimskipi þó ekki hafi kannski allir verið ánægðir með hans störf. Eins og góðir og gegnir forstjórar keypti Baldur hlutabréf í fyrirtækinu sem hann stýrði. En þar sem hann hætti störfum skömmu síðar kom auðvitað ekki annað til greina en að hann seldi. Ef Jón og Gunna hefðu selt bréfin sín hefðu þau fengið tæpar 1.700 milljónir króna fyrir jafnmörg bréf og forstjórinn fyrrverandi átti. En forstjórinn var betur settur og gat selt gamla vinnuveitanda sínum bréfin á tæpar 2.600 milljónir króna, eða fyrir tæpum 900 milljónum króna hærri fjárhæð en hluthafarnir. Og í dag hefðu Jón og Gunna fengið eitthvað í kringum 700 milljónir króna fyrir jafnmörg hlutabréf og forstjórinn góði seldi.

Þetta heitir víst á góðu máli að menn hafi gulrót til að eltast við. Og gott ef götustrákarnir á Economist teiknuðu ekki einhvern tíma upp mynd af forstjóra í gervi asna að eltast við gulrót. En þeir voru líka svo illa innrættir að þeim fannst að það ætti kannski að gefa mönnum vænt spark í afturendann ef illa gengi í rekstrinum.

En auðvitað væri rangt að gefa í skyn að menn séu bara verðlaunaðir fyrir árangur, hvort sem hann er góður eða slæmur, þegar þeir hætta störfum. Auðvitað er hitt líka til í dæminu, að menn séu allt að því verðlaunaðir fyrir árangur hjá fyrri vinnuveitendum. Þannig fékk Lárus Welding ansi ríflegan bónus þegar hann skrifaði undir samning við Glitni, var þar í flokki með heimsins bestu knattspyrnumönnum sem fá sumir feita bónusa fyrir að skrifa undir samninga - og vilja raunar margir nýjan samning og nýjan bónus á hverju ári. En Lárus fær sennilega bara einn undirskriftarbónus og það vegna þess að hann þurfti að selja bréfin sín hjá fyrrverandi vinnuveitanda - og þannig sennilega verða af miklum gróða. Og fékk því 300 milljónir króna í sárabætur hjá nýja vinnuveitandanum.