Árangur handboltaliðsins á Ólympíuleikunum í Peking er aðdáunarverður og hefur orðið til þess að allir vilja eiga sem mestan og bestan þátt í ljóma silfursins. Gjafir streyma til landsliðsins vegna árangursins og allir vilja vel. Ríkissjónvarpið hefur farið mikinn í að kortleggja sigurgönguna og auðvitað gætt þess vandlega að hafa viðtöl við allflesta ráðherra Sjálfstæðisflokksins um það hve frábær við erum öll.

Þá var einnig talað við Jón Ólafsson athafnamann sem óx frá því að vera götustrákur í Keflavík í það að verða auðjöfur í London og selja þar íslenskt vatn í ómældum mæli. Fram kom í máli Jóns að hann væri gömul handboltahetja úr Keflavík, en að vísu með fjórða flokki. Það er sama hvar borið er niður. Alstaðar er að finna handboltahetjur; að minnsta kosti í anda.

Þjóðarvakningin hefur orðið til þess að einstaklingar hafa gefið tugmilljónir til styrktar strákunum. Og Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir menntamálaráðherra og fyrrum handboltastjarna tryggði að ríkisstjórnin gaf 50 milljónir króna. Gjafmildi hefur þannig einkennt þjóðina í sigurvímunni undanfarið.

Stærð gjafa og ánægja með lífskjör er afstæð. Þekkt er úr kristnisögunni að Jesús brá sér milli bæja til að hitta fólk og eiga við það orðastað. Hann kom á fátækt heimili þar sem kona stóð við hlóðir og var að elda roð og bein. Aðspurð um það hvað væri í matinn sagði hún að í pottunum væri dýrindiskjöt. Verði svo, sagði Kristur. Á öðru heimili var einnig kona við matseld. Hún hélt því aðspurð fram að í pottum hennar væru ruður og bein. Og það varð svo.

Konan í Breiðholti sem gaf landsliðinu 10 þúsund krónur af hjartahlýju var stórtæk í gjöf sinni. Ruðurnar í pottum hennar urðu að eðalmáltíð. Séð og heyrt vekur athygli á því að auðmaðurinn Björgólfur Thor Björgólfsson flaug til Kína og gaf eina milljón króna. það er í sjálfu sér göfugt framlag en minna en 10 þúsundin hjá Gunnu í Breiðholtinu sé litið til afkomu þeirra tveggja. Bjöggi hefði þurft að gefa einkaþotuna sína til að jafna þann leik, ef marka má að hann er ofarlega á lista yfir ríkustu menn heims.

Svarthöfði hefur þá skoðun að stærð gjafar ráðist af hugarfari og efnum þess sem gefur. Lítið barn sem eyðir klukkustund í að teikna mynd af hetjum landsliðsins og gefur verk sitt er stórtækara en auðmaður sem gefur milljón. En barnið fer ekki á forsíðu skemmtirits fyrir vikið. Við lifum nefnilega í samfélagi sem leggur mest upp úr sýndarmennsku í miðjum timburmönnum kreppunnar. Múgurinn dáist að yfirborðsmennsku og glansmyndum í flótta sínum frá köldum veruleika vísitölusamfélagsins.

Og það er einmitt vegna veruleikans gráa sem það er svo mikilvægt að þjóðin fái tækifæri til að hrífast í hrifningu yfir silfrinu frá Kína. Dögum saman gleymum við okkur, örfáar hræður á norðurhjara, í ánægjunni yfir því að vera næstbest á heimsvísu. Og hugarfarið skiptir mestu. Rétt eins og fátæka konan sem trúði því að roðið af fiskinum væri í raun hnakkastykki náum við að fleyta okkur yfir kreppuna fyrir tilstuðlan strákanna sem sigruðu stórþjóðir. Við erum öll silfurmeistarar og eigum fulla möguleika á því að klöngrast upp úr kreppunni með nokkur bíp að vopni.